Utopie enzo

Door Auredium op maandag 24 februari 2014 10:00 - Reacties (2)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 3.494

Wie gisteravond naar Nederland 2 keek had de kans om 'de noodzaak van een utopie' te bekijken. Toen ik de show zag was ik het wel in grote lijnen eens met de spreker Rutger Bregman maar ik vond het jammer dat hij eigenlijk toch redelijk aan het oppervlakte bleef van het onderwerp
Het dialoog kwam er op neer dat wij tegenwoordig al veel hebben bereikt maar niet het gevoel hebben dat wij leven in een utopie. Deze wereld werd vergeleken met de utopische visie van de middeleeuwen en vervolgens werd aangetoond hoe de paradox van afhankelijk zijn van anderen om je vrij te voelen bestaat tegenwoordig.

Het grappige van een utopie is dat het onbereikbaar is. Het is een perfecte samenleving. De Ideale Staat van Plato handeld ook over het principe utopie en Plato zijn visie op wat een utopie is. Toch missen we die algehele alles omvattende betekenis van wat een utopie is. We zeggen dat utopie de perfecte samenleving en wereld is en we krijgen vervolgens allerhande beelden voorgeschoteld wat 'perfect' nou eigenlijk inhoud. De waarheid is echter dat utopie in onhaalbaar principe is gebaseerd op de algehele onderliggende gedachte van wat ideaal is volgens de mening van de samenleving en het individu.

De grap van een utopie is dat wij als samenleving denken te weten wat perfect is maar in werkelijkheid hebben wij geen faluw idee. Het is daarom ook zo dat het begrip van een utopie veranderd als wij ons beeld van utopie dichter weten te benaderen. Vanaf een afstand lijkt ons beeld van een perfecte samenleving goed, maar als wij dit beeld benaderen komen wij er achter dat ons beeld van perfect incompleet was; Dat er mankementen in zijn. Dingen ontbreken en er zijn conscessies nodig om bepaalde stukken van ons beeld van perfectie te bereiken.

Utopie is dan ook genomen vanuit een algemene perceptie vanuit een specifieke hoek. Als je utopie benaderd veranderd die hoek en zie je hoek onvolmaakt de mate van perfectie eigenlijk is.
Een andere relevante vraag is eigenlijk of wij heden ten dage een goed beeld van utopie hebben. Hadden ze eigenlijk wel als samenleving een goed beeld van utopie in het verleden? In 'de noodzaak van een utopie' werd een schilderij gepakt van een oude meester uit de middeleeuwen; Maar dit schilderij is niet representatief voor een samenleving maar slechts voor een individu.

Een samenleving is veel stomper en veel minder gericht op iets. Een samenleving is een log orgaan waarbij individualiteit is afgestompt om de grote massa stuurbaar te houden. Deel uitmaken van een samenleving betekend consessies doen om de doelen van die samenleving na te streven. Individuele gaven worden aangewend en gespecialiseerd om de samenleving zijn doelen te realiseren maar mogen niet afwijken of uit de band springen omdat dit in de meeste gevallen niet ten goede komt van een samenleving.

Als 1 mens zich helemaal geeft voor iets wat hij zelf wilt dan geeft hij zich 100%. Als een groep zich helemaal geeft dan is het rendement van die groep misschien 92%. De groep kan daarmee veel meer maken dan die ene persoon die zich helemaal geeft maar verliest toch aan creatief vermogen om te maken simpelweg omdat groepen van mensen neit perfect samenwerken. Een ideale groep werkt samen door het gebruik van ieders unieke talenten goed aan te wenden, in elkaar te vlechten tot een enkel geheel. Een groep waarin eigen gedachten vrij zijn maar gericht op de doelen van de groep. Slechte groepen zijn groepen die een regelstructuur handheven die op een creatiefloze manier een doel proberen te behalen. Zelfs als een slechte groep zijn doel behaald zal het nooit meer kunnen behalen en zal het behalen van zijn doel zelfs de ondergang betekenen van de groep daar deze zich niet kan aanpassen.

De samenleving is in die zin iets totaal anders; het is een groep zo groot dat doelen obscuur zijn geworden en dat regelgeving zo nodig is dat uitspattingen simpelweg ongewenst zijn en alleen in een persoonlijke sfeer kunnen plaats vinden. De samenleving is de noodzaak om basis doelen te behalen zoals iedereen voorzien van water, gas en elektriciteit of het hebben van brood in de schappen van een winkel. Naar mate je verder terug gaat in deze groep kom je steeds meer kleine groepen tegen die deel uitmaken van de samenleving zoals vrachtwagen chauffeurs die goederen transporteren, bakkers die het brood bakken en uiteindelijk kom je bij engineurs die nieuwe apparaten ontwikkelen voor brood te bakken.

Hoe minder groot een groep is hoe effectiever vaak de werking van die groep is. Er is meer speling en vrijheid in veel gevallen en ze kan zich sneller aanpassen maarze is gelijktijdig veel gevoeliger voor concurerende groepen. De samenleving zijn vorm en richting veranderd heel langzaam door de interne cuncurrentie van deze groepen. Deze zeer geleidelijke verandering van de samenleving bepaald uiteindelijk hoe dicht wij ons beeld van utopie benaderen en hoe veel ons beeld gelijktijdig gaat afwijken door het veranderen van ons standpunt ten opzichte van utopie. We streven echter als samenleving niet bewust naar utopie want dat kan een samenleving niet. Er zitten wellicht individueen die vinden dat de samenleving naar hun persoonlijke beeld van utopie gaat en die vermoeden dat ze invloed hebben maar ook deze mensen zullen uiteindelijk geconfronteerd worden met het onvermijdelijke veranderen van perspectief.

Als wij hier kijken naar onze huidige technologische vooruitgang zal niemand hier zeggen dat onze technologische snufjes ons dichter bij het utopie zal brengen. Een Oculus Rift is leuk en zal helpen in de toekomst met zaken maar het is slechts een radertje waarvan wij niet weten wat het doet aandrijven. Misschien is dat onbekende juist wel leuker dan een utopie. Als je een spel immers hebt uitgespeeld is vaak de lol er ook vanaf. Het niet kunnen bereiken van een utopie is in dat licht de veroorzaker van hoge replay value in het bestaan van de mensheid.

Het is de schuld van Oostenrijk-Hongarije!

Door Auredium op donderdag 7 november 2013 13:05 - Reacties (9)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 5.013

Geschiedenis is grappig. Ik vond geschiedenis altijd al grappig en als acht jarige wilde ik niets liever dan archeoloog worden. Terug kijken naar die tijd en wat ik nu ben kan ik alleen maar zeggen dat het anders is gelopen maar ik desondanks niets te klagen heb. Sterker nog; misschien pak ik geschiedenis en archeologie wel op als extra hobby.

Wij leven in een tijd waarin de schaduw van het verleden over ons ligt. Het is 1914 en Oostenrijk-Hongarije wilt zijn wat ieder rijk wil; meer Oostenrijk-Hongarije. De kans voor uitbreiding ligt in het verschiet want een Servische groepering genaamd de zwarte hand vermoord aartshertog Franz Ferdinant. Gedreven door gretig welwillendheid en zonder blikken en blozen verklaard Oostenrijk-Hongarije de oorlog. Rusland heeft verklaard dat de Balkan onder hun bescherming staat en de Tsaar komt op voor zijn woorden met daden. Duitsland; bondgenoot van Oostenrijk-Hongarije kan de roep om hulp niet weigeren en raakt betrokken in de oorlog. Frankrijk en England worden bang dat de twee centraal gelegen Europese machtsreuzen te veel macht krijgen. Wereldoorlog I is een feit.

Ergens tijdens deze wereldoorlog stuurt Duitsland de Bolsjewiek Lenin terug naar Rusland in de hoop de Tsaar zijn machtsbasis te destabiliseren. Deze buitengewoon schrandere daad met de codenaam ‘what could possibly go wrong?’ verloopt succesvol. De Tsaar ontmoet zijn maker en er volgt een revolutie. Rusland trekt zijn troepen terug en het Communisme is een feit. Het bleek voor niets want de Amerikanen komen met troepen en later tanks. De twee centrale Europese machten worden verslagen. Oostenrijk-Hongarije wordt versplintert en zal nooit meer de macht worden wat het was. Duitsland krijgt een democratische poppenkast regering en zware sancties.

De wereld staat onder druk van de enorme schade en kosten van de oorlog. Duitsland; voorzien van een zwakke corrupte overheid en gevuld met veteranen van de eerste wereldoorlog bevecht op zijn straten politiek uit met geweld. Wij kunnen het ons nauwelijks voorstellen dat een politieke partij bijna standaard een knokploeg heeft maar voor Duitsland is dit de realiteit in twintiger en dertiger jaren van de vorige eeuw. Als de Verenigde Staten er vervolgens een potje van heeft gemaakt economisch (hear! hear!) rijzen de problemen de pan uit. Hitler; zelf een veteraan van de eerste wereldoorlog, grijpt de macht en niet veel later is de tweede wereldoorlog een feit.

Ironie wil dat de oorlogsmachine van Duitsland vast loopt in de grote, koude vlaktes van Rusland; Communistisch Rusland veroorzaakt door Duitsland in de eerste wereldoorlog. Toeval wil dat ook hier de winter het einde signaleert voor de binnen vallende troepen net zoals het in 1814 deed voor de Franse keizer Napoleon die geheel toevallig Rusland binnen viel 100 jaar voordat de eerste wereldoorlog startte mede door Rusland. Toeval en aaneenschakeling heerst overal zo het lijkt.

Als het stof op trekt aan het eind van de tweede wereldoorlog zijn er twee wereldmachten; de Verenigde Staten en de USSR. De verenigde staten hebben de atoombom. De USSR heeft op dat moment al een voorsprong in de ontwikkeling van de ICBM ofwel de Intercontinentale Ballistische raket.

Wat er volgt is een vreemde gewaarwording. De koude oorlog maakt mensen ‘blind’ zo weet ik van mijn ouders dat er vrijwel geen informatie wordt verteld op scholen en dergelijke over ‘de andere zijde’ buiten wat propaganda verteld. Dit heeft nu nog gevolgen. Want wij, de bevolking is onbewust de propaganda gaan geloven. Toen de USSR viel geloofde de bevolking van ‘het westen’ met de groeiende economie daadwerkelijk dat het westen stond voor vrijheid van meningsuiting, gelijkheid en voorspoed. Maar wij stonden niet voor vrijheid, wij propagandeerden het alleen maar. Wie kijkt naar de staatgrepen die wij hebben veroorzaakt tijdens de koude oorlog begrijpt dat velen daarvan helemaal niet voor het goed van de bevolking daar waren; de propaganda zei dat en wij gingen het geloven. Wij waren naÔef en zijn dit soms nog steeds. Mijn generatie groeide op met het idee, de illusie dat de wereld vrij zou zijn.

Iedere generatie jongeren is ideologisch dit zit in jongeren en is een goede eigenschap. De douche die werkelijkheid heet is in dat oogpunt voor jongeren altijd extra hard op dat punt. Na de internet bubbel, 9/11, 2008 en Snowden is iedere illusie weg. Het gordijn is opgetrokken en de wereld is veranderd in een misdaadfilm a la noire.

Deze achtbaanrit wordt nog veel erger en harder. De VS kan zijn financial cliff niet blijven uitstellen. De truc wat de VS toepast is niet veel anders dan de truc van ItaliŽ met zijn Lires. Geld bijdrukken en zo je schulden opkopen. Het verschil zit hem daarin dat er vraag is naar Dollars maar deze vraag neemt af. Zolang de VS Dollars kan ‘weggeven’ naar het buitenland werkt ‘de truc’ zonder inflatie op grote schaal te krijgen. Maar werkt deze truc niet meer dan stort de economie van de VS in. Het is dan nacht in AziŽ, de beurs ligt er stil. Tegen de tijd dat China wakker wordt blijkt hun vermogen in Dollars wellicht plotseling nog maar ¼ van zijn waarde te hebben. Aangezien China nogal wat Dollars heeft opgekocht om de VS zijn economie te helpen is dat een fikse klap. Een klap die door gaat naar directe economieŽn zoals Japan maar ook naar Europa. Denk bijvoorbeeld aan bedrijven in Europa over gekocht door China. Denk aan bedrijven die verkopen aan de VS die plotseling minder verkopen.

Deze prominent penetrante pizzapunt des perileuze partituur is de waarschijnlijke toekomst van de symfonie die wij erkennen als ons bestaan. Op het moment dat wij dan aankomen in deze zeer odieuze fase van de menselijke samenleving kunnen wij met recht terug kijken en al tezamen roepen; Het is de schuld van Oostenrijk-Hongarije!

Verhaal: 2108 Innerlijke Incursie #1

Door Auredium op vrijdag 11 oktober 2013 17:00 - Reacties (4)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 4.096

2108 ERIS – Nog half versuft van de ‘diepslaap’ grijpt John naar zijn koffiemok. Een enkele teug van het zwarte spul maakt hem volledig wakker en herinnert eraan wat voor een bagger de UEN eigenlijk deze dagen verscheept onder de naam ‘koffie’. Hij kijkt nog een keer vlot in de spiegel en komt tot de conclusie dat hij zich eigenlijk beter zou moeten scheren maar het gros van zijn manschappen zal hier waarschijnlijk niet op letten. Zolang je maar het zwarte legeruniform draag maakt de rest niet veel uit; al verfde je de haren groen en droeg je een clownsneus.

Als John zijn kamer verlaat wordt hij eraan herinnert hoe stil het ruimteschip is. Met zijn steriel aandoende witte muren en grijze vloer is het moeilijk voor te stellen dat de UENV New York een totale bemanning van over de twintigduizend man heeft. Natuurlijk zitten de ruim twintigduizend troepen netjes in hun biopods in diepslaap maar dan nog is er een bemanning van ruim tweehonderd man actief.

De lege gangen en het zachte achtergrond gezoem van de apparaten en de High-Ion deeltjesmotor zijn het enige geluid hoorbaar. De leegte en steriliteit van de gangen voelt vreemd aan, uit zijn plaats. Veel onervaren mensen ontwikkelen in combinatie met de eenzaamheid van lange ruimtereizen vaak een vorm van paranoÔde angst voor de lege gangen. Voor John is dit het enige moment van echte rust. De spreekwoordelijke stilte voor de storm voelt aan als een moment van ontspanning en is wellicht de enige gratis luxe die hier aan boord van het schip kan worden verkregen.

Na een goede tien minuten lopen staat John dan eindelijk voor een grote vrachtdeur. Toen de New York werd ontworpen moest het een multifunctioneel schip zijn. De twintig verschillende ruimtes waar nu de biopods van de soldaten staan doen dubbel dienst als vracht- en containerruimtes. John kan binnen via een normale deur in de vrachtdeur maar als de troepen naar buiten moeten zal de vrachtdeur open zijn.

Voor een ruimte welke duizend man herbergt is de vrachtruimte net zo stil als de wandelgangen. Tijdens de diepslaap is er buiten de zachte groene gloed van de cryogel geen licht. Op het moment dat John echter de ruimte in loopt is er een zeer zwak diep blauw licht vanuit het plafond van de metershoge ruimte. De lampen in het plafond simuleren het natuurlijk licht van de aarde in de vroege ochtend en zullen naarmate de tijd verstrijkt over gaan naar daglicht stand.
John heeft een hekel aan de verhoogde stellage waar hij op binnenkomt. De stellage is van metaal en iedere stap is hoorbaar. In een ruimte waar duizend man in diepslaap zitten is de keuze voor metaal geen echt doordachte keuze. Iemand in diepslaap kan niet zomaar wakker worden gemaakt maar het geluid van hol metaal bij iedere voetstap voelt ongemakkelijk in de stilte. Eenmaal bij de rand van de verhoogde stellage bekijkt John het uitzicht. Deze ruimte bevat ‘slechts’ duizend troepen en grenst aan nog negen andere ruimtes met elk duizend troepen. Gespiegeld aan de andere kant, voor John achter hem, zijn nog tien van dergelijke ruimtes met elk duizend troepen.

De biopods waar iedere soldaat in zit zijn tubevormige cilinders. In de nachtcyclus zijn de biopods verzegeld met een metalen omhulsel als extra bescherming maar in de ochtendcyclus is dit omhulsel weg de bodem in geschoven. De soldaten zitten in een semi-solide gel substantie welke ervoor zorgt dat het de juiste koel temperatuur wordt bereikt. De gel heeft als taak de lichaamstemperatuur laag te maken zonder dat er bevriezing op treed van de cellen en zo door ijskristallen het celmembraan wordt gepiercet. Verschillende slangen verbonden met het lichaam zorgen ervoor dat het lichaam verder de minimaal nodige functies kan uitvoeren.

Lopend tussen de rijen van biopods wordt John herinnert aan zijn taak. Eris is een protoplaneet aan de rand van het zonnestelsel. Een compleet oninteressante plek in het midden van nergens. Een bal rots en ijs zonder atmosfeer en omringt door de nodige ruimtepuin. De New York zijn automatische laserafweer heeft er een rasechter dagtaak aan om het ergste ruimtepuin te stoppen. Kleine brokstukken worden verpulverd en grotere stukken afgeweerd. Maar zelfs met de laserafweer neemt de romp van het schip nog schade. Brokstukken ter grote van kiezelstenen schieten met hoge snelheid op de hybride metaalromp af. Laatst was het zelfherstellende metaal zelfs ernstig beschadigt toen een brokstuk ter grote van een golfbal met bijna de snelheid van het licht de romp raakte. Terugdenkend aan het incident schud John zijn hoofd; Wat was de UEN aan het denken toen ze besloten een gevechtsoefening te houden aan de rand van het zonnestelsel? Hij was het er mee eens dat de vloot moest oefenen en in vorm blijven, maar waarom nu? Sinds de oprichting van de UEN vijfendertig jaar geleden was er geen groot conflict meer geweest. Oorlog was sowieso veel te duur tussen de verschillende lidstaten en de Onafhankelijke Unie was te klein om een bedreiging te zijn voor de UEN.

In de tussentijd was het licht in de vrachtruimte tot daglicht niveau gegaan. John begaf zich terug naar het verhoogde platform. Over een paar minuten zou de vrachtruimte gevuld zijn met het geroezemoes van duizend soldaten die zich in hun uniform werkte en John zou alleen maar in de weg staan.

-------------------------------
NB; Een elders geschreven verhaal van mij even herschreven. Eens kijken of ik het ook kan voltooien. :P

Rommelbak02

Door Auredium op dinsdag 8 oktober 2013 17:30 - Reacties (9)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 2.714

Het is half vier op een anderzijds slaperige vrijdagmiddag. Het gros van de werknemers is al vertrokken voor het weekend of is dermate bezig met het plannen van zijn weekendactiviteiten dat ze net zo goed thuis konden zijn. Voor Willem en mij is het nog even uitzingen de laatste paar uren en alles lijkt voor de verandering goed te gaan. De meeste cases zijn afgehandeld en los van wat kleine taken op de lijst is eigenlijk alles grotendeels wel kaar.

Willem leunt achterover in zijn stoel; - “Zo, ik had het niet verwacht maar we hebben toch nog even rust vandaag.” Hij vouwt zijn handen achter zijn hoofd en kijkt naar de monitors voor hem. “Een zeldzaam moment hier, meestal is er altijd ergens wel chaos en proberen ze het op ons te gooien.”

Ik doe nog snel een klapper wegzetten in de archiefkast; -“Ja het is wel vreemd rustig. Ik denk dat ik een bakje koffie ga halen, ook wat Willem?”

“Ja lekker, zwart met extra suiker.”

Ik wil net weg lopen als er een lampje begint te knipperen op een terminal gevolgd door een pop-up waarschuwing op het scherm. “Hmm… Rommelbak02 geeft een waarschuwing. Waarschijnlijk niets ernstigs. Die machine doet wel vaker meldingen geven die nergens op slaan.” Mompelt Willem terwijl hij voorover gaat zitten.

Ik draai mij om en loop weer verder naar de deur toe. Willem heeft waarschijnlijk gelijk veel scripts op die machine zijn nog van de vorige systeembeheerder geschreven en doen het wel maar niet helemaal zoals je zou willen. Misschien dat ik vanmiddag eindelijk de tijd vind om dieper in de code te kijken en wat bugs te jagen.

Ik grijp net naar de klink van de deur als ik plotseling een maar al te bekend ‘ding’ geluid van mijn computer hoor afkomen. Iets in mijn binnenste verzucht zich. Ik draai mij om en zie een waarschuwing staan op mijn monitor. Vervolgens begint in de verre hoek een terminal venster te ratelen met rode regels en elders springen lampjes op. Willem en ik kijken elkaar moe aan en richten gelijktijdig onze blik op de telefoon…een seconde later gaat de telefoon over.

-“Willem, neem jij de telefoon aan dan haal ik de koffie; we zullen hem nodig hebben.”

“Maak die van mij maar een espresso.”

Even verzucht ik mij in mijzelf; Daar gaat de rustige vrijdagmiddag.


Disclaimer: Dit verhaal is niet gebaseerd op realiteit en puur bedoeld als (leed)vermaak. :P

De vlijmscherpe interpretatie van botheid

Door Auredium op dinsdag 17 september 2013 15:40 - Reacties (8)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 3.082

Het is een typische herfstdag, windstil en zonnig. Iedereen loopt al in de winterkleding maar toch warmt de nazomerzon alles nog op tot een aangename temperatuur. Het is een perfecte dag om te wandelen en ik heb dan ook besloten om door de rijkelijk beboste gebieden van mijn woonplaats te lopen. Het is rustig, in de verte fluit nog een verdwaalde vogel. De lange bospaden liggen vol met rood en bruin gekleurde bladeren. De geur van half vergaan hout en gebladerte geeft een zacht aroma aan de lucht.

Wandelen is goed voor lichaam en geest, zo is het mij altijd geleerd. Ik ben het daar mee eens, je lichaam verbrand calorieŽn en je hebt tijd om even rustig alles op een rijtje te zetten. Een goede wandeling laat je dingen in perspectief zien, geeft je ruimte en de gelegenheid om nieuwe gedachten te ontwikkelen. Het geeft mij ook de tijd om te realiseren dat het alweer herfst is geworden. De tijd ging snel en 2013 is alweer op drie kwart van zijn totale duur. Binnenkort is het weer winter, stervenskoud met gladde en besneeuwde wegen. Opstaan in het duister en terug gaan in de duisternis. Autoramen krabben en de verwarming aanzetten.

Ik zou de kou moeten haten en een deel doet dat ook; Het deel dat om half acht zit te vernikkelen in een nog stervenskoude Fiat met half beslagen ramen op semi-gladde wegen. Het deel wat tergend langzaam over nog niet sneeuwvrij gemaakte wegen rijd na een lange werkdag met de lichten aan en de ruitenwissers draaiend omdat het nog steeds niet wil stoppen met sneeuwen.
Ik zou moeten klagen en ik doe het dan ook volop. Ik klaag immers graag, het is een plezierige bezigheid waarin ik graag overdrijf. Ik meen er zelden echt wat van, maar het lijd af van de ‘osel’ zoals we thuis zeggen van het probleem.

Stiekem houd ik wel van de winter. Ik houd ervan om de verwarming van mijn auto te kunnen voelen als ik een minuut aan het rijden ben in een auto die eerst nog onder het nulpunt zat met gevoelstemperatuur. Ik houd zelfs van de door de media en commercie kapot gecommercialiseerde feestdagen. Sterker nog het lijkt met de jaren leuker en het sleept mij door de winter heen als een chimpansee die van tak naar tak grijpt om door het bos te komen.

De opening van carnaval met zijn slagersmuziek, dwaze teksten en alcoholische versnaperingen. Sinterklaas met zijn intocht, de pakketjes en de pieten die door de winkelstraten lopen. De oubollige kinderliedjes die schellen door de speakers opgehangen in de straten. Kerstmis met winkels volgestouwd met kerstballen en allerhande poespas en kitscherigheid. De geur van oliebollen en de viering van oud en nieuw.

Even sta ik stil en kijk ik over een opening door de bomen naar het platteland bij de onherroepelijke realisatie, die vlijmscherpe waarheid; Ik word ouder.