Artikelen welke handelen over de digitale samenleving, het internet en de manier waarop we er mee om gaan.

De menselijke zwerm

Door Auredium op dinsdag 15 april 2014 14:30 - Reacties (4)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 5.402

Welkom bij deze enigszins filosofisch getinte blog. Als wij kijken naar het technologische nieuws van de laatste paar jaren is dit zeker niet uit te lucht gegrepen. Technologische gadgets zoals de smartphone en het tablet zijn alweer oud nieuws en sinds lange tijd ingeburgerd. Overal schiet het draadloze internet uit de grond en nergens meer zo dan in Nederland. Als ik met mijn telefoon rondzwaai op een willekeurige plek is de kans vrij groot dat ik draadloos internet kan hebben legaal, gratis en zonder 3G of 4G verbinding te hoeven te maken.

De huidige grens is inmiddels alweer een stuk verschoven. 3D-printers hebben inmiddels alweer de eerste schedelprothese opgeleverd. Het WK zal worden afgetrapt door iemand die (deels) verlamt is door middel van nieuwe technieken. Google Glass en andere gadgets brengen augmented reality erg dicht naar ons toe. Veel technologieŽn van het sci-fi genre worden momenteel ontwikkeld of liggen om de hoek. Eten wordt inmiddels in sommige zaken al geprint.

We staan dus voor een nieuw tijdperk. Het is zeer waarschijnlijk dat binnen de komende twintig a dertig jaar de eerste technologische gadget uit gaat komen die commercieel succesvol is en als implantaat kan worden gerekend. Bewust en onbewust bewegen wij ons als samenleving naar een nieuw tijdperk waarbij de mensheid niet louter meer bestaat uit vlees en bloed. Visies zoals de Borg van het bekende Star Trek zijn nu nog ver weg maar ze roepen wel vragen op. Vragen waarmee veel mensen in het verleden al hebben geworsteld. Want wat is een mens en wat hoe wordt de samenleving? Bekende werken van mensen zoals Isaac Asimov en een reeks andere grootheden hebben geworsteld met deze vragen. Toen was het nog toekomstmuziek maar nu staan wij aan de drempel van deze toekomst. Wij moeten niet verwachten dat deze drempel een plotseling iets is. Het is niet iets waarbij wij op een goede ochtend wakker worden en het er is. Het is een proces wat heel snel gaat maar toch geleidelijk een proces wat in is gezet na de tweede wereldoorlog en steeds meer momentum genereerd. We staan nu hier als mens en over dertig jaar zijn er bionische mensen niet uit medische of trans-humanistische motieven maar puur omdat technologie en commercie het mogelijk maakt. Dus niet de nu al bestaande bionische mensen die nu al de mens van morgen willen zijn of omdat ze geen keuze hebben omdat ze een arm verloren in een fabrieksongeluk of een been in de oorlog.

De vraag is wat dit doet naar de samenleving natuurlijk. Nu nog sturen wij whatsapps; wij pakken een smartphone of tablet vast en typen een bericht. Voor het bericht te lezen pakken wij diezelfde handheld en moeten in sommige gevallen nog wat swipen om het bericht te kunnen lezen. Maar in de nabije toekomst hebben wij wearables, google glass achtige apparaten, lenzen of implantaatogen die via interne implantaten met onze hersenen worden aangestuurd. Deze technologie is er nu al in de laboratoriums maar over dertig jaar is deze technologie er op straat als commerciŽle variant. Dan lopen er tienduizenden, honderdduizenden of misschien wel miljoenen mensen rond met het vermogen om berichten te dicteren met hun gedachten, deze te verzenden met wat simpele oogreflexen en vergelijkbare berichten te lezen. Sterker nog, voor deze eeuw af is kunnen wij vi high-speed draadloos internet wereldwijd praten met andere mensen zonder dat wij onze lippen bewegen puur op implantaatbasis. Hele conferenties worden gevoerd terwijl jij als Piet Piraat in je eigen keuken de groente zit uit te printen met je 3D replicator.

Dit betekend ook dat onze samenleving veel dichter tot elkaar groeit. Onherroepelijk zullen mensen gaan proberen om hun eigen gedachtes te clusteren. Sommigen zullen dit weigeren uit angst of uit privacy maar anderen zullen het juist wel willen. Sommige zullen gemotiveerd zijn uit het experimentele en andere zullen emotioneel gemotiveerd zijn door liefde bijvoorbeeld.

Denkend aan een dergelijke toekomst werp ik ons nu terug naar de kille realiteit. Wij hebben namelijk een probleem als samenleving, een opgave voor de toekomst; nu al of wellicht nu pas. Dat is ook wat wij momenteel zien. Verschillende digitale ‘supermachten’ vechten om ‘cyberspace’ maar veelal om de manier van omgaan met privacy. De wetten van de privacy zijn erg schetsachtig wat betreft cyberspace omdat ze zijn opgesteld voordat internet echt bestond. De uitdagingen zijn hierbij erg groot. Zo is inmiddels wel duidelijk dat geheime diensten niet zomaar ongebreideld te pas en te onpas spionage moet doorvoeren. Begrijp mij niet fout; Ik vind wel degelijk dat een geheime dienst toegang moet kunnen krijgen tot een systeem als er wat aan de hand is maar het moet geen sleepnet methode zijn. Als hun informanten in de wereld zeggen dat er een dreiging is vanuit een bepaalde hoek of als iemand online wijst op dreigingen geuit vanuit een bepaald gebruikersaccount op een bepaalde website dan moeten geheime diensten toegang kunnen krijgen tot die gegevens. Maar preventief alles opvangen is dan weer fout. Hetzelfde probleem is ook met commerciŽle diensten welke alles bijhouden zoals Google en Facebook. Ook de opvoeding van mensen laat te wensen achter. Ik vind dat ik zelf al veel te veel info over mijzelf online zet maar beperk het toch nog maar sommige mensen zetten echt alles online en behandelen Facebook bijvoorbeeld bijna als hun persoonlijke dagboek…maar dan dat het niet zo persoonlijk is.

Deze bovengenoemde problemen kan ik eeuwig over doorgaan, dat doe ik echter niet. Het is een hoofdpijn dossier wat behandeld moet worden en goed. De EU is er mee bezig, het gaat langzaam maar het gaat. Het is een belangrijk vraagpunt want in de zeer nabije toekomst zijn wij zelf geÔntegreerd met het netwerk zonder er afstand van te kunnen doen. Wij, de mens, worden dan het internet. Het netwerk dat de menselijke samenleving heet zal letterlijk versmelten met het informatienetwerk. Het zullen niet twee netwerken zijn die wat losbandig verbonden zijn door interfaces zoals touchscreens maar het zal letterlijk aan elkaar hangen via onze eigen hersenen. In dat licht is het van het uiterste belang dat wij niet alleen de politiek laten bepalen hoe deze privacy regels voor deze nieuwe tijd uitzien maar ook als samenleving discussiŽren actief en ook conflicterend. Want conflicten leggen problemen bloot en leiden tot betere, elegantere oplossingen.

Het is nodig want de nieuwe wereld komt er en is er. Wie tegenwoordig solliciteert op een baan zal in veel gevallen vreemd worden aangekeken als ze geen mobiele telefoon hebben of e-mail. In onze sector doet men zelfs een wenkbrauw optillen als er geen smartphone en tablet is plug de nodige online bezigheden zoals Linkedin profiel. In de toekomst over twintig a dertig jaar zal men in onze sector wellicht een voorkeur krijgen bij een baan als je met een neuro-synaptische interface je wearables kunt aansturen. Niet mogelijk, maar zeer waarschijnlijk.

Als wij dan met onze slimme auto’s in de toekomst over de verlichte snelwegen rijden is het wel zo fijn om te weten dat de privacy van onze hersenen goed is geregeld.

Utopie enzo

Door Auredium op maandag 24 februari 2014 10:00 - Reacties (2)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 3.494

Wie gisteravond naar Nederland 2 keek had de kans om 'de noodzaak van een utopie' te bekijken. Toen ik de show zag was ik het wel in grote lijnen eens met de spreker Rutger Bregman maar ik vond het jammer dat hij eigenlijk toch redelijk aan het oppervlakte bleef van het onderwerp
Het dialoog kwam er op neer dat wij tegenwoordig al veel hebben bereikt maar niet het gevoel hebben dat wij leven in een utopie. Deze wereld werd vergeleken met de utopische visie van de middeleeuwen en vervolgens werd aangetoond hoe de paradox van afhankelijk zijn van anderen om je vrij te voelen bestaat tegenwoordig.

Het grappige van een utopie is dat het onbereikbaar is. Het is een perfecte samenleving. De Ideale Staat van Plato handeld ook over het principe utopie en Plato zijn visie op wat een utopie is. Toch missen we die algehele alles omvattende betekenis van wat een utopie is. We zeggen dat utopie de perfecte samenleving en wereld is en we krijgen vervolgens allerhande beelden voorgeschoteld wat 'perfect' nou eigenlijk inhoud. De waarheid is echter dat utopie in onhaalbaar principe is gebaseerd op de algehele onderliggende gedachte van wat ideaal is volgens de mening van de samenleving en het individu.

De grap van een utopie is dat wij als samenleving denken te weten wat perfect is maar in werkelijkheid hebben wij geen faluw idee. Het is daarom ook zo dat het begrip van een utopie veranderd als wij ons beeld van utopie dichter weten te benaderen. Vanaf een afstand lijkt ons beeld van een perfecte samenleving goed, maar als wij dit beeld benaderen komen wij er achter dat ons beeld van perfect incompleet was; Dat er mankementen in zijn. Dingen ontbreken en er zijn conscessies nodig om bepaalde stukken van ons beeld van perfectie te bereiken.

Utopie is dan ook genomen vanuit een algemene perceptie vanuit een specifieke hoek. Als je utopie benaderd veranderd die hoek en zie je hoek onvolmaakt de mate van perfectie eigenlijk is.
Een andere relevante vraag is eigenlijk of wij heden ten dage een goed beeld van utopie hebben. Hadden ze eigenlijk wel als samenleving een goed beeld van utopie in het verleden? In 'de noodzaak van een utopie' werd een schilderij gepakt van een oude meester uit de middeleeuwen; Maar dit schilderij is niet representatief voor een samenleving maar slechts voor een individu.

Een samenleving is veel stomper en veel minder gericht op iets. Een samenleving is een log orgaan waarbij individualiteit is afgestompt om de grote massa stuurbaar te houden. Deel uitmaken van een samenleving betekend consessies doen om de doelen van die samenleving na te streven. Individuele gaven worden aangewend en gespecialiseerd om de samenleving zijn doelen te realiseren maar mogen niet afwijken of uit de band springen omdat dit in de meeste gevallen niet ten goede komt van een samenleving.

Als 1 mens zich helemaal geeft voor iets wat hij zelf wilt dan geeft hij zich 100%. Als een groep zich helemaal geeft dan is het rendement van die groep misschien 92%. De groep kan daarmee veel meer maken dan die ene persoon die zich helemaal geeft maar verliest toch aan creatief vermogen om te maken simpelweg omdat groepen van mensen neit perfect samenwerken. Een ideale groep werkt samen door het gebruik van ieders unieke talenten goed aan te wenden, in elkaar te vlechten tot een enkel geheel. Een groep waarin eigen gedachten vrij zijn maar gericht op de doelen van de groep. Slechte groepen zijn groepen die een regelstructuur handheven die op een creatiefloze manier een doel proberen te behalen. Zelfs als een slechte groep zijn doel behaald zal het nooit meer kunnen behalen en zal het behalen van zijn doel zelfs de ondergang betekenen van de groep daar deze zich niet kan aanpassen.

De samenleving is in die zin iets totaal anders; het is een groep zo groot dat doelen obscuur zijn geworden en dat regelgeving zo nodig is dat uitspattingen simpelweg ongewenst zijn en alleen in een persoonlijke sfeer kunnen plaats vinden. De samenleving is de noodzaak om basis doelen te behalen zoals iedereen voorzien van water, gas en elektriciteit of het hebben van brood in de schappen van een winkel. Naar mate je verder terug gaat in deze groep kom je steeds meer kleine groepen tegen die deel uitmaken van de samenleving zoals vrachtwagen chauffeurs die goederen transporteren, bakkers die het brood bakken en uiteindelijk kom je bij engineurs die nieuwe apparaten ontwikkelen voor brood te bakken.

Hoe minder groot een groep is hoe effectiever vaak de werking van die groep is. Er is meer speling en vrijheid in veel gevallen en ze kan zich sneller aanpassen maarze is gelijktijdig veel gevoeliger voor concurerende groepen. De samenleving zijn vorm en richting veranderd heel langzaam door de interne cuncurrentie van deze groepen. Deze zeer geleidelijke verandering van de samenleving bepaald uiteindelijk hoe dicht wij ons beeld van utopie benaderen en hoe veel ons beeld gelijktijdig gaat afwijken door het veranderen van ons standpunt ten opzichte van utopie. We streven echter als samenleving niet bewust naar utopie want dat kan een samenleving niet. Er zitten wellicht individueen die vinden dat de samenleving naar hun persoonlijke beeld van utopie gaat en die vermoeden dat ze invloed hebben maar ook deze mensen zullen uiteindelijk geconfronteerd worden met het onvermijdelijke veranderen van perspectief.

Als wij hier kijken naar onze huidige technologische vooruitgang zal niemand hier zeggen dat onze technologische snufjes ons dichter bij het utopie zal brengen. Een Oculus Rift is leuk en zal helpen in de toekomst met zaken maar het is slechts een radertje waarvan wij niet weten wat het doet aandrijven. Misschien is dat onbekende juist wel leuker dan een utopie. Als je een spel immers hebt uitgespeeld is vaak de lol er ook vanaf. Het niet kunnen bereiken van een utopie is in dat licht de veroorzaker van hoge replay value in het bestaan van de mensheid.

I want everybody to remember…

Door Auredium op maandag 5 augustus 2013 11:50 - Reacties (25)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 3.994

Het is een grijze vrijdagavond als ik het nieuws lees. Ik slurp de laatste semi-warme cappuccino van mijn Senseo op. Op bijna willekeur moet ik denken aan ‘V for Vendetta’ de zwarte toekomstfilm waarbij de man genaamd ‘V’ het op neemt tegen ‘de grote leider’ een verkapte dictator die de het Verenigd Koninkrijk heeft beschermt tegen een achteraf zelf gemaakt kwaad.

Het doet mij denken aan de huidige tijd. Ik weet dat ik het hier reeds een paar keer over heb gehad maar als ik tien keer geprikt wordt door dezelfde naald wil ik het een enkele keer laten weten en negen keer de rest het opnieuw laten weten. We worden overspoeld door het nieuws van Amerikaanse ambassades die worden bedreigd, zelfs met het extra dichtgooien ervan. In mijn ogen is dit een willekeurige ‘run of the mill’ Al-Qaida dreiging. Een dreiging waarvan Al-Qaida er dagelijks nieuwe uit gooit. Want Al-Qaida is een fabriek van constante bedreiging en weinig echt bijten.
Het enige wat de Obama administratie hoefde te doen was het oppakken van een willekeurig geuite bedreiging en deze op te blazen. Wereldnieuws te maken, te verspreiden naar de internationale bondgenoten van de NSA en de ambassades een dagje extra te sluiten.

Het doet mij denken aan een bepaalde specifieke scene van ‘V for Vendetta’. De scene is er eentje waarbij V net chaos heeft gecreŽerd in het VK en de grote leider zijn vijf stromannen toespreekt over de toenemende onvrede van het volk tegen hun heerschappij. “I want everybody to remember why they need us!”

Dit is voor de Verenigde Staten van Amerika ook een dergelijk moment. Snowden is min of meer ‘V’ van de film, weliswaar minder charismatisch maar zijn bericht was niet minder giftig voor de VS als het bericht van ‘V’ was voor het VK in de film. De actie van de VS is in die zin een automatische reactie die bevestigd wat wij allang wisten; dat de VS een macht is om je zorgen voor te maken. Een macht die uit is op alleenheerschappij over de wereld.

Maar in tegenstelling tot de film met ‘V’ komen wij niet in opstand, nog niet. We zijn nog aan het sudderen in de braadpan. Terwijl wij sudderen heeft Iran zich plotseling mild opgesteld; bang dat ze eindigen zoals SyriŽ en wellicht aan het inzien dat ze geplet dreigen te worden onder de voet van de VS. Maar waar kan er heen worden gerent? Rusland? Een land wat als een maffia zijn bescherming af dwingt? China een land wiens rigide systeem een semi-dictatorschap is die als een parasiet werkt?

De waarheid is dat we geconfronteerd worden met de beperkingen van ons mens zijn. Dat sprookjes en ideaalbeelden als vervaagde schilderijen over komen. Misschien zijn we wel allemaal wakker aan het worden als mensen die vast zaten in de Matrix. We ontwaken van een droomtoestand om te zien wat we echt zijn. Wellicht moeten we het niet proberen te veranderen maar proberen te leven met wat we zijn.

Cynisme Mechanisme

Door Auredium op donderdag 25 juli 2013 13:05 - Reacties (7)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 2.475

Misschien is het grootste geluk wel om jezelf als gelukkig te beschouwen. Daarmee bedoel ik niet ‘geluk’ zoals het winnen van een loterij maar het geluk wat door gaat als een gevoel van diepe vreugde. Niet euforisch maar een onderliggende laag hangende toon van gevoel die simpelweg je gelukkig laat voelen, onvoorwaardelijk. Ik voel mij altijd gelukkig, ook als ik niet gelukkig ben voelt een deel van mij zich gelukkig. Niet manisch gelukkig maar gewoon gelukkig het is een eigenschap waar ik veel plezier aan beleef.

In een wereld zoals de huidige wereld is dat ook zeker nodig. Als ik kijk naar hoe de idealen van de generatie van mijn jeugd (niet perse de mijne) vertrapt zijn geworden is er weinig om dat nog hoog te houden. De economische groei van de jaren negentig was grotendeels gebaseerd op financiŽle luchtbellen die nu een wereldwijde crisis hebben veroorzaakt. Het Amerikaanse principe van democratie voor iedereen bleek de grijze propagandaleugen te zijn van corrupte politici die een totalitaire (Wereld)staat willen vormen. Het ontstaan van een nieuw technologisch snufje blijkt steeds vaker een smakeloze pap te zijn voor commercie.

Het doet me denken aan die oude tegeltjeswijsheid; “Vroeger was alles beter.” Maar vroeger was niets beter. Vroeger was het zaad van onheil dat nu ons mensen teistert. Vroeger was de leugen van politici, de grondlegging van goedkope en snelle commercie en het zaaien van waardeloze idealen.

In dat licht kijk ik toch nog uit naar de toekomst. Een toekomst die grijzer en smakelozer zal worden dan de rijstebrijpap van weleer. Een wereld waarin de natte droom van de geheime diensten en tandeloze Kamerleden werkelijkheid wordt. Waarin alles wordt bekeken en niets wordt ontzien. Waarin op alles belasting zit maar de crisis bodemloos lijkt. Waarin een vaste baan een illusie is en hypotheken alleen voor mensen met vaste banen zijn en dus de hoop van een illusie. De onherroepelijke en onvermijdelijke daad waarin zelfs de bachelor en masterstudent gestuurd wordt door Tempo Team of Randstad uitzendbureau.

Want in mij ligt een masochist verborgen. Ik geloof, nee; ik weet dat ieder mens een masochist is. Dat we onbewust onze eigen dromen vernietigen om de dromen van anderen te vernietigen. Het hackers manifesto zegt dat informatie vrij moet zijn maar de menselijke natuur verteld dat wij dit niet willen, of misschien zelfs wel niet aan durven. Als eenheid zijn wij bang voor gelijkheid en gelijke behandeling.

We rolden ons informatienetwerk meedogenloos uit over de wereld in koper en glasvezel, met satellieten en in de ether. Informatie verspreid zich sneller als ooit te voren. Als iemand in Bangkok wordt aangereden is binnen een uur het te lezen voor iemand in Amsterdam. Ik zou nu pessimistische kunnen zeggen dat tussen de tachtig en negentig procent van ons waardeloze informatie doet absorberen via het internet maar er wordt ook positief gebruik gemaakt van het internet.

Toch heeft deze informatie niet echt tot vrijheid geleid. Misschien heeft het ons eerder aangetoond hoe wij, als collectief bewustzijn nog het vermogen hebben van een kind. Het internet is de spiegel geworden waarin wij heel goed kunnen zien dat wij als ‘intelligent’ ras nog een weg te gaan hebben.

Hoe wij nog steeds zinloos vertier nodig hebben om onze ‘drive’ op gang te krijgen. Hoe de nieuwste Facebook roddel of de laatste kattenvideo op Youtube miljoenen hits weet te krijgen en een wetenschappelijk artikel of serieuze discussie met moeite de honderd duizend ‘views’ weet te krijgen.
Misschien hebben wij juist constante supervisie nodig om ons te leiden naar een wereld waarin wij serieuzer zijn en plezier kunnen halen uit andere zaken dan eenvoudig vertier of perversiteiten.

Misschien hebben wij de grijze pap van een totalitaire schijndemocratie nodig om ons te wijzen op de idioterie van de huidige samenleving. Dat als wij constant worden bekeken; in huis, in het openbaar en op ons werk en constant worden beoordeel op dogmatische regels wij terug kijken naar deze tijd en alleen maar kunnen terugdenken; “Wat hadden we een vrijheid, en wat besteedde wij die zinloos.”

Het brengt mij misschien wel naar de moraal van deze Tweakers onwaardige blog. Toen ik zei dat ik een masochist was bedoelde ik daarmee dat ik geloof dat mensen technische en theoretische kennis kunnen leren uit boeken, praktische kennis kunnen leren door te doen maar levenskennis alleen maar kunnen leren door te ondergaan. Door erop te worden gewezen op de meest vervelende manier hoe onverantwoord we wel niet zijn en hoe ver we eigenlijk nog wel niet te gaan hebben om ons eigen gedefinieerde ideaal van ‘intelligent’ te bereiken. Erger nog is wel dat deze levenskennis telkens opnieuw moet worden geleerd. Want wij weten wel dat de 2e wereldoorlog erg was bijvoorbeeld maar dat is niet hetzelfde als levenservaring. Het is niet hetzelfde als het lijden ondergaan en ervan te leren. Het is om die reden dat wij onderdrukking, net als vrijheid en opstand als golven in de geschiedenis zien. Omdat wij constant als ezels gedoemd zijn ons te stoten tegen dezelfde steen. Het bereiken van vrijheid, het laks worden en onderwaarderen om vervolgens te zien hoe onze laksheid wordt misbruik en in opstand te moeten komen tegen hetzelfde misbruik.

Maandag gehackt dag

Door Auredium op maandag 15 april 2013 12:30 - Reacties (5)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 3.129

We zien het heel vaak wel terug. De door Hollywood geschetste beelden van de hacker; Een slim iemand, vaak levend in een interessant uitziende subcultuur met even zo vreemde figuren om zich heen. Zijn leven bestaande uit een saaie baan of een saai schoolleven en zijn nachten met pizza achter een monitor de vetste, geheimste dingen hacken. Komt de hacker een apparaat tegen in ‘het wild’ dan heeft deze het gehackt in een record tijd. Vaak wordt dan ook verwezen naar de hackers ethiek dat informatie vrij moet zijn.

Hollywood weet het mooi te schetsen maar zoals wel vaker is de waarheid toch wat anders. De wereld is gegroeid en internet is mee gegroeid. Het beeld van Hollywood is dan ook hevig gebaseerd op de tijd dat het ARPANET nog was gekoppeld aan internet, begin jaren 90 dus. Met de groei van het internet nam de populatie en het belang toe. Ook de manier van hacken nam toe en de redenen. Was het vroeger nog eenvoudig plezier om te kijken of iemand zijn webserver met persoonlijke pagina goed had beveiligd is het tegenwoordig van veel serieuzere aard.
Het internet zit vol met mensen die zeggen hacker te zijn maar het niet zijn, mensen die DDoS programma’s gebruiken of wormen ‘schrijven’ middels programma’s die simpel point-en-klik werk zijn. De hackersethiek dat informatie vrij en open hoort te zijn leeft nog maar veel vaker wordt er gehackt voor politieke of economische doelen.

Ook het leven van hackers is lang niet de subcultuur wat men vroeger schilderde. Sommige hackers zitten gewoon op kantoor hun ‘werk’ te doen wat toevallig uit hacken bestaat. Ze hebben een goedkoop pak aan met een stropdas en om vijf uur staan ze op, stappen ze in hun Prius en gaan ze naar huis naar moeder de vrouw om met haar voor de bank te hangen, kijkend naar GTST. Dat is niet fout overigens. Erger zijn de Chinezen, Roemenen en ja, ook Nederlanders die met simpele trucs, exploits en hacks gegevens en geld afhandig maken van gewone mensen om; tja waarom eigenlijk?
Is de werksituatie van de mensen zo slecht dat ze naar dergelijke methodes grijpen? Is er zo veel geld mee te verdienen zo gemakkelijk dat normaal werken niet er tegen op kan?

Al dit gedrag en onverantwoord omgaan met hacken is enorm slecht voor het internet maar ironisch genoeg een goede spiegel voor de samenleving van de mensheid. Een samenleving die eigenlijk bestaat uit mensen die in het werkelijke leven niets anders doen dan hacken en glitchen. Toen ik jaren geleden na dacht over de menselijke samenleving kwam ik tot de conclusie dat dit ook de kern was van onze menselijke samenleving. We volgen een systeem omdat dit de meest eenvoudige manier is om goed door het leven te komen maar misbruiken het systeem op het moment dat we denken dit ongestraft te kunnen doen of als de risico’s de moeite waard zijn.

In dat licht was het wellicht naÔef om ooit te kunnen hebben gedacht dat het internet tot meer zou uitgroeien dan de menselijke samenleving. Gelukkig zullen er altijd hackers zijn die wat zich zullen richten op de basisprincipes van het hackers manifesto. Ongelukkigerwijs zullen deze altijd in de minderheid zijn. We hakken zelf onze bomen om want deze weg kan alleen maar leiden naar een zeer streng gereguleerd internet waarbij ieder land zijn eigen ‘virtuele’ grenzen en blokkades gaat opwerken. Zoals gebruikelijk zal vooral jan-met-de-pet hier last van hebben. De echte hackers, waaronder ook de grootste maatschappelijke parasieten zullen nauwelijks gehinderd door de mazen van het net glippen.