Utopie enzo

Door Auredium op maandag 24 februari 2014 10:00 - Reacties (2)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 3.473

Wie gisteravond naar Nederland 2 keek had de kans om 'de noodzaak van een utopie' te bekijken. Toen ik de show zag was ik het wel in grote lijnen eens met de spreker Rutger Bregman maar ik vond het jammer dat hij eigenlijk toch redelijk aan het oppervlakte bleef van het onderwerp
Het dialoog kwam er op neer dat wij tegenwoordig al veel hebben bereikt maar niet het gevoel hebben dat wij leven in een utopie. Deze wereld werd vergeleken met de utopische visie van de middeleeuwen en vervolgens werd aangetoond hoe de paradox van afhankelijk zijn van anderen om je vrij te voelen bestaat tegenwoordig.

Het grappige van een utopie is dat het onbereikbaar is. Het is een perfecte samenleving. De Ideale Staat van Plato handeld ook over het principe utopie en Plato zijn visie op wat een utopie is. Toch missen we die algehele alles omvattende betekenis van wat een utopie is. We zeggen dat utopie de perfecte samenleving en wereld is en we krijgen vervolgens allerhande beelden voorgeschoteld wat 'perfect' nou eigenlijk inhoud. De waarheid is echter dat utopie in onhaalbaar principe is gebaseerd op de algehele onderliggende gedachte van wat ideaal is volgens de mening van de samenleving en het individu.

De grap van een utopie is dat wij als samenleving denken te weten wat perfect is maar in werkelijkheid hebben wij geen faluw idee. Het is daarom ook zo dat het begrip van een utopie veranderd als wij ons beeld van utopie dichter weten te benaderen. Vanaf een afstand lijkt ons beeld van een perfecte samenleving goed, maar als wij dit beeld benaderen komen wij er achter dat ons beeld van perfect incompleet was; Dat er mankementen in zijn. Dingen ontbreken en er zijn conscessies nodig om bepaalde stukken van ons beeld van perfectie te bereiken.

Utopie is dan ook genomen vanuit een algemene perceptie vanuit een specifieke hoek. Als je utopie benaderd veranderd die hoek en zie je hoek onvolmaakt de mate van perfectie eigenlijk is.
Een andere relevante vraag is eigenlijk of wij heden ten dage een goed beeld van utopie hebben. Hadden ze eigenlijk wel als samenleving een goed beeld van utopie in het verleden? In 'de noodzaak van een utopie' werd een schilderij gepakt van een oude meester uit de middeleeuwen; Maar dit schilderij is niet representatief voor een samenleving maar slechts voor een individu.

Een samenleving is veel stomper en veel minder gericht op iets. Een samenleving is een log orgaan waarbij individualiteit is afgestompt om de grote massa stuurbaar te houden. Deel uitmaken van een samenleving betekend consessies doen om de doelen van die samenleving na te streven. Individuele gaven worden aangewend en gespecialiseerd om de samenleving zijn doelen te realiseren maar mogen niet afwijken of uit de band springen omdat dit in de meeste gevallen niet ten goede komt van een samenleving.

Als 1 mens zich helemaal geeft voor iets wat hij zelf wilt dan geeft hij zich 100%. Als een groep zich helemaal geeft dan is het rendement van die groep misschien 92%. De groep kan daarmee veel meer maken dan die ene persoon die zich helemaal geeft maar verliest toch aan creatief vermogen om te maken simpelweg omdat groepen van mensen neit perfect samenwerken. Een ideale groep werkt samen door het gebruik van ieders unieke talenten goed aan te wenden, in elkaar te vlechten tot een enkel geheel. Een groep waarin eigen gedachten vrij zijn maar gericht op de doelen van de groep. Slechte groepen zijn groepen die een regelstructuur handheven die op een creatiefloze manier een doel proberen te behalen. Zelfs als een slechte groep zijn doel behaald zal het nooit meer kunnen behalen en zal het behalen van zijn doel zelfs de ondergang betekenen van de groep daar deze zich niet kan aanpassen.

De samenleving is in die zin iets totaal anders; het is een groep zo groot dat doelen obscuur zijn geworden en dat regelgeving zo nodig is dat uitspattingen simpelweg ongewenst zijn en alleen in een persoonlijke sfeer kunnen plaats vinden. De samenleving is de noodzaak om basis doelen te behalen zoals iedereen voorzien van water, gas en elektriciteit of het hebben van brood in de schappen van een winkel. Naar mate je verder terug gaat in deze groep kom je steeds meer kleine groepen tegen die deel uitmaken van de samenleving zoals vrachtwagen chauffeurs die goederen transporteren, bakkers die het brood bakken en uiteindelijk kom je bij engineurs die nieuwe apparaten ontwikkelen voor brood te bakken.

Hoe minder groot een groep is hoe effectiever vaak de werking van die groep is. Er is meer speling en vrijheid in veel gevallen en ze kan zich sneller aanpassen maarze is gelijktijdig veel gevoeliger voor concurerende groepen. De samenleving zijn vorm en richting veranderd heel langzaam door de interne cuncurrentie van deze groepen. Deze zeer geleidelijke verandering van de samenleving bepaald uiteindelijk hoe dicht wij ons beeld van utopie benaderen en hoe veel ons beeld gelijktijdig gaat afwijken door het veranderen van ons standpunt ten opzichte van utopie. We streven echter als samenleving niet bewust naar utopie want dat kan een samenleving niet. Er zitten wellicht individueen die vinden dat de samenleving naar hun persoonlijke beeld van utopie gaat en die vermoeden dat ze invloed hebben maar ook deze mensen zullen uiteindelijk geconfronteerd worden met het onvermijdelijke veranderen van perspectief.

Als wij hier kijken naar onze huidige technologische vooruitgang zal niemand hier zeggen dat onze technologische snufjes ons dichter bij het utopie zal brengen. Een Oculus Rift is leuk en zal helpen in de toekomst met zaken maar het is slechts een radertje waarvan wij niet weten wat het doet aandrijven. Misschien is dat onbekende juist wel leuker dan een utopie. Als je een spel immers hebt uitgespeeld is vaak de lol er ook vanaf. Het niet kunnen bereiken van een utopie is in dat licht de veroorzaker van hoge replay value in het bestaan van de mensheid.