Verhaal: 2108 Innerlijke Incursie #1

Door Auredium op vrijdag 11 oktober 2013 17:00 - Reacties (4)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 4.031

2108 ERIS – Nog half versuft van de ‘diepslaap’ grijpt John naar zijn koffiemok. Een enkele teug van het zwarte spul maakt hem volledig wakker en herinnert eraan wat voor een bagger de UEN eigenlijk deze dagen verscheept onder de naam ‘koffie’. Hij kijkt nog een keer vlot in de spiegel en komt tot de conclusie dat hij zich eigenlijk beter zou moeten scheren maar het gros van zijn manschappen zal hier waarschijnlijk niet op letten. Zolang je maar het zwarte legeruniform draag maakt de rest niet veel uit; al verfde je de haren groen en droeg je een clownsneus.

Als John zijn kamer verlaat wordt hij eraan herinnert hoe stil het ruimteschip is. Met zijn steriel aandoende witte muren en grijze vloer is het moeilijk voor te stellen dat de UENV New York een totale bemanning van over de twintigduizend man heeft. Natuurlijk zitten de ruim twintigduizend troepen netjes in hun biopods in diepslaap maar dan nog is er een bemanning van ruim tweehonderd man actief.

De lege gangen en het zachte achtergrond gezoem van de apparaten en de High-Ion deeltjesmotor zijn het enige geluid hoorbaar. De leegte en steriliteit van de gangen voelt vreemd aan, uit zijn plaats. Veel onervaren mensen ontwikkelen in combinatie met de eenzaamheid van lange ruimtereizen vaak een vorm van paranoÔde angst voor de lege gangen. Voor John is dit het enige moment van echte rust. De spreekwoordelijke stilte voor de storm voelt aan als een moment van ontspanning en is wellicht de enige gratis luxe die hier aan boord van het schip kan worden verkregen.

Na een goede tien minuten lopen staat John dan eindelijk voor een grote vrachtdeur. Toen de New York werd ontworpen moest het een multifunctioneel schip zijn. De twintig verschillende ruimtes waar nu de biopods van de soldaten staan doen dubbel dienst als vracht- en containerruimtes. John kan binnen via een normale deur in de vrachtdeur maar als de troepen naar buiten moeten zal de vrachtdeur open zijn.

Voor een ruimte welke duizend man herbergt is de vrachtruimte net zo stil als de wandelgangen. Tijdens de diepslaap is er buiten de zachte groene gloed van de cryogel geen licht. Op het moment dat John echter de ruimte in loopt is er een zeer zwak diep blauw licht vanuit het plafond van de metershoge ruimte. De lampen in het plafond simuleren het natuurlijk licht van de aarde in de vroege ochtend en zullen naarmate de tijd verstrijkt over gaan naar daglicht stand.
John heeft een hekel aan de verhoogde stellage waar hij op binnenkomt. De stellage is van metaal en iedere stap is hoorbaar. In een ruimte waar duizend man in diepslaap zitten is de keuze voor metaal geen echt doordachte keuze. Iemand in diepslaap kan niet zomaar wakker worden gemaakt maar het geluid van hol metaal bij iedere voetstap voelt ongemakkelijk in de stilte. Eenmaal bij de rand van de verhoogde stellage bekijkt John het uitzicht. Deze ruimte bevat ‘slechts’ duizend troepen en grenst aan nog negen andere ruimtes met elk duizend troepen. Gespiegeld aan de andere kant, voor John achter hem, zijn nog tien van dergelijke ruimtes met elk duizend troepen.

De biopods waar iedere soldaat in zit zijn tubevormige cilinders. In de nachtcyclus zijn de biopods verzegeld met een metalen omhulsel als extra bescherming maar in de ochtendcyclus is dit omhulsel weg de bodem in geschoven. De soldaten zitten in een semi-solide gel substantie welke ervoor zorgt dat het de juiste koel temperatuur wordt bereikt. De gel heeft als taak de lichaamstemperatuur laag te maken zonder dat er bevriezing op treed van de cellen en zo door ijskristallen het celmembraan wordt gepiercet. Verschillende slangen verbonden met het lichaam zorgen ervoor dat het lichaam verder de minimaal nodige functies kan uitvoeren.

Lopend tussen de rijen van biopods wordt John herinnert aan zijn taak. Eris is een protoplaneet aan de rand van het zonnestelsel. Een compleet oninteressante plek in het midden van nergens. Een bal rots en ijs zonder atmosfeer en omringt door de nodige ruimtepuin. De New York zijn automatische laserafweer heeft er een rasechter dagtaak aan om het ergste ruimtepuin te stoppen. Kleine brokstukken worden verpulverd en grotere stukken afgeweerd. Maar zelfs met de laserafweer neemt de romp van het schip nog schade. Brokstukken ter grote van kiezelstenen schieten met hoge snelheid op de hybride metaalromp af. Laatst was het zelfherstellende metaal zelfs ernstig beschadigt toen een brokstuk ter grote van een golfbal met bijna de snelheid van het licht de romp raakte. Terugdenkend aan het incident schud John zijn hoofd; Wat was de UEN aan het denken toen ze besloten een gevechtsoefening te houden aan de rand van het zonnestelsel? Hij was het er mee eens dat de vloot moest oefenen en in vorm blijven, maar waarom nu? Sinds de oprichting van de UEN vijfendertig jaar geleden was er geen groot conflict meer geweest. Oorlog was sowieso veel te duur tussen de verschillende lidstaten en de Onafhankelijke Unie was te klein om een bedreiging te zijn voor de UEN.

In de tussentijd was het licht in de vrachtruimte tot daglicht niveau gegaan. John begaf zich terug naar het verhoogde platform. Over een paar minuten zou de vrachtruimte gevuld zijn met het geroezemoes van duizend soldaten die zich in hun uniform werkte en John zou alleen maar in de weg staan.

-------------------------------
NB; Een elders geschreven verhaal van mij even herschreven. Eens kijken of ik het ook kan voltooien. :P

Rommelbak02

Door Auredium op dinsdag 8 oktober 2013 17:30 - Reacties (9)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 2.701

Het is half vier op een anderzijds slaperige vrijdagmiddag. Het gros van de werknemers is al vertrokken voor het weekend of is dermate bezig met het plannen van zijn weekendactiviteiten dat ze net zo goed thuis konden zijn. Voor Willem en mij is het nog even uitzingen de laatste paar uren en alles lijkt voor de verandering goed te gaan. De meeste cases zijn afgehandeld en los van wat kleine taken op de lijst is eigenlijk alles grotendeels wel kaar.

Willem leunt achterover in zijn stoel; - “Zo, ik had het niet verwacht maar we hebben toch nog even rust vandaag.” Hij vouwt zijn handen achter zijn hoofd en kijkt naar de monitors voor hem. “Een zeldzaam moment hier, meestal is er altijd ergens wel chaos en proberen ze het op ons te gooien.”

Ik doe nog snel een klapper wegzetten in de archiefkast; -“Ja het is wel vreemd rustig. Ik denk dat ik een bakje koffie ga halen, ook wat Willem?”

“Ja lekker, zwart met extra suiker.”

Ik wil net weg lopen als er een lampje begint te knipperen op een terminal gevolgd door een pop-up waarschuwing op het scherm. “Hmm… Rommelbak02 geeft een waarschuwing. Waarschijnlijk niets ernstigs. Die machine doet wel vaker meldingen geven die nergens op slaan.” Mompelt Willem terwijl hij voorover gaat zitten.

Ik draai mij om en loop weer verder naar de deur toe. Willem heeft waarschijnlijk gelijk veel scripts op die machine zijn nog van de vorige systeembeheerder geschreven en doen het wel maar niet helemaal zoals je zou willen. Misschien dat ik vanmiddag eindelijk de tijd vind om dieper in de code te kijken en wat bugs te jagen.

Ik grijp net naar de klink van de deur als ik plotseling een maar al te bekend ‘ding’ geluid van mijn computer hoor afkomen. Iets in mijn binnenste verzucht zich. Ik draai mij om en zie een waarschuwing staan op mijn monitor. Vervolgens begint in de verre hoek een terminal venster te ratelen met rode regels en elders springen lampjes op. Willem en ik kijken elkaar moe aan en richten gelijktijdig onze blik op de telefoon…een seconde later gaat de telefoon over.

-“Willem, neem jij de telefoon aan dan haal ik de koffie; we zullen hem nodig hebben.”

“Maak die van mij maar een espresso.”

Even verzucht ik mij in mijzelf; Daar gaat de rustige vrijdagmiddag.


Disclaimer: Dit verhaal is niet gebaseerd op realiteit en puur bedoeld als (leed)vermaak. :P