De vlijmscherpe interpretatie van botheid

Door Auredium op dinsdag 17 september 2013 15:40 - Reacties (8)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 3.068

Het is een typische herfstdag, windstil en zonnig. Iedereen loopt al in de winterkleding maar toch warmt de nazomerzon alles nog op tot een aangename temperatuur. Het is een perfecte dag om te wandelen en ik heb dan ook besloten om door de rijkelijk beboste gebieden van mijn woonplaats te lopen. Het is rustig, in de verte fluit nog een verdwaalde vogel. De lange bospaden liggen vol met rood en bruin gekleurde bladeren. De geur van half vergaan hout en gebladerte geeft een zacht aroma aan de lucht.

Wandelen is goed voor lichaam en geest, zo is het mij altijd geleerd. Ik ben het daar mee eens, je lichaam verbrand calorieŽn en je hebt tijd om even rustig alles op een rijtje te zetten. Een goede wandeling laat je dingen in perspectief zien, geeft je ruimte en de gelegenheid om nieuwe gedachten te ontwikkelen. Het geeft mij ook de tijd om te realiseren dat het alweer herfst is geworden. De tijd ging snel en 2013 is alweer op drie kwart van zijn totale duur. Binnenkort is het weer winter, stervenskoud met gladde en besneeuwde wegen. Opstaan in het duister en terug gaan in de duisternis. Autoramen krabben en de verwarming aanzetten.

Ik zou de kou moeten haten en een deel doet dat ook; Het deel dat om half acht zit te vernikkelen in een nog stervenskoude Fiat met half beslagen ramen op semi-gladde wegen. Het deel wat tergend langzaam over nog niet sneeuwvrij gemaakte wegen rijd na een lange werkdag met de lichten aan en de ruitenwissers draaiend omdat het nog steeds niet wil stoppen met sneeuwen.
Ik zou moeten klagen en ik doe het dan ook volop. Ik klaag immers graag, het is een plezierige bezigheid waarin ik graag overdrijf. Ik meen er zelden echt wat van, maar het lijd af van de ‘osel’ zoals we thuis zeggen van het probleem.

Stiekem houd ik wel van de winter. Ik houd ervan om de verwarming van mijn auto te kunnen voelen als ik een minuut aan het rijden ben in een auto die eerst nog onder het nulpunt zat met gevoelstemperatuur. Ik houd zelfs van de door de media en commercie kapot gecommercialiseerde feestdagen. Sterker nog het lijkt met de jaren leuker en het sleept mij door de winter heen als een chimpansee die van tak naar tak grijpt om door het bos te komen.

De opening van carnaval met zijn slagersmuziek, dwaze teksten en alcoholische versnaperingen. Sinterklaas met zijn intocht, de pakketjes en de pieten die door de winkelstraten lopen. De oubollige kinderliedjes die schellen door de speakers opgehangen in de straten. Kerstmis met winkels volgestouwd met kerstballen en allerhande poespas en kitscherigheid. De geur van oliebollen en de viering van oud en nieuw.

Even sta ik stil en kijk ik over een opening door de bomen naar het platteland bij de onherroepelijke realisatie, die vlijmscherpe waarheid; Ik word ouder.