Cynisme Mechanisme

Door Auredium op donderdag 25 juli 2013 13:05 - Reacties (7)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 2.475

Misschien is het grootste geluk wel om jezelf als gelukkig te beschouwen. Daarmee bedoel ik niet ‘geluk’ zoals het winnen van een loterij maar het geluk wat door gaat als een gevoel van diepe vreugde. Niet euforisch maar een onderliggende laag hangende toon van gevoel die simpelweg je gelukkig laat voelen, onvoorwaardelijk. Ik voel mij altijd gelukkig, ook als ik niet gelukkig ben voelt een deel van mij zich gelukkig. Niet manisch gelukkig maar gewoon gelukkig het is een eigenschap waar ik veel plezier aan beleef.

In een wereld zoals de huidige wereld is dat ook zeker nodig. Als ik kijk naar hoe de idealen van de generatie van mijn jeugd (niet perse de mijne) vertrapt zijn geworden is er weinig om dat nog hoog te houden. De economische groei van de jaren negentig was grotendeels gebaseerd op financiŽle luchtbellen die nu een wereldwijde crisis hebben veroorzaakt. Het Amerikaanse principe van democratie voor iedereen bleek de grijze propagandaleugen te zijn van corrupte politici die een totalitaire (Wereld)staat willen vormen. Het ontstaan van een nieuw technologisch snufje blijkt steeds vaker een smakeloze pap te zijn voor commercie.

Het doet me denken aan die oude tegeltjeswijsheid; “Vroeger was alles beter.” Maar vroeger was niets beter. Vroeger was het zaad van onheil dat nu ons mensen teistert. Vroeger was de leugen van politici, de grondlegging van goedkope en snelle commercie en het zaaien van waardeloze idealen.

In dat licht kijk ik toch nog uit naar de toekomst. Een toekomst die grijzer en smakelozer zal worden dan de rijstebrijpap van weleer. Een wereld waarin de natte droom van de geheime diensten en tandeloze Kamerleden werkelijkheid wordt. Waarin alles wordt bekeken en niets wordt ontzien. Waarin op alles belasting zit maar de crisis bodemloos lijkt. Waarin een vaste baan een illusie is en hypotheken alleen voor mensen met vaste banen zijn en dus de hoop van een illusie. De onherroepelijke en onvermijdelijke daad waarin zelfs de bachelor en masterstudent gestuurd wordt door Tempo Team of Randstad uitzendbureau.

Want in mij ligt een masochist verborgen. Ik geloof, nee; ik weet dat ieder mens een masochist is. Dat we onbewust onze eigen dromen vernietigen om de dromen van anderen te vernietigen. Het hackers manifesto zegt dat informatie vrij moet zijn maar de menselijke natuur verteld dat wij dit niet willen, of misschien zelfs wel niet aan durven. Als eenheid zijn wij bang voor gelijkheid en gelijke behandeling.

We rolden ons informatienetwerk meedogenloos uit over de wereld in koper en glasvezel, met satellieten en in de ether. Informatie verspreid zich sneller als ooit te voren. Als iemand in Bangkok wordt aangereden is binnen een uur het te lezen voor iemand in Amsterdam. Ik zou nu pessimistische kunnen zeggen dat tussen de tachtig en negentig procent van ons waardeloze informatie doet absorberen via het internet maar er wordt ook positief gebruik gemaakt van het internet.

Toch heeft deze informatie niet echt tot vrijheid geleid. Misschien heeft het ons eerder aangetoond hoe wij, als collectief bewustzijn nog het vermogen hebben van een kind. Het internet is de spiegel geworden waarin wij heel goed kunnen zien dat wij als ‘intelligent’ ras nog een weg te gaan hebben.

Hoe wij nog steeds zinloos vertier nodig hebben om onze ‘drive’ op gang te krijgen. Hoe de nieuwste Facebook roddel of de laatste kattenvideo op Youtube miljoenen hits weet te krijgen en een wetenschappelijk artikel of serieuze discussie met moeite de honderd duizend ‘views’ weet te krijgen.
Misschien hebben wij juist constante supervisie nodig om ons te leiden naar een wereld waarin wij serieuzer zijn en plezier kunnen halen uit andere zaken dan eenvoudig vertier of perversiteiten.

Misschien hebben wij de grijze pap van een totalitaire schijndemocratie nodig om ons te wijzen op de idioterie van de huidige samenleving. Dat als wij constant worden bekeken; in huis, in het openbaar en op ons werk en constant worden beoordeel op dogmatische regels wij terug kijken naar deze tijd en alleen maar kunnen terugdenken; “Wat hadden we een vrijheid, en wat besteedde wij die zinloos.”

Het brengt mij misschien wel naar de moraal van deze Tweakers onwaardige blog. Toen ik zei dat ik een masochist was bedoelde ik daarmee dat ik geloof dat mensen technische en theoretische kennis kunnen leren uit boeken, praktische kennis kunnen leren door te doen maar levenskennis alleen maar kunnen leren door te ondergaan. Door erop te worden gewezen op de meest vervelende manier hoe onverantwoord we wel niet zijn en hoe ver we eigenlijk nog wel niet te gaan hebben om ons eigen gedefinieerde ideaal van ‘intelligent’ te bereiken. Erger nog is wel dat deze levenskennis telkens opnieuw moet worden geleerd. Want wij weten wel dat de 2e wereldoorlog erg was bijvoorbeeld maar dat is niet hetzelfde als levenservaring. Het is niet hetzelfde als het lijden ondergaan en ervan te leren. Het is om die reden dat wij onderdrukking, net als vrijheid en opstand als golven in de geschiedenis zien. Omdat wij constant als ezels gedoemd zijn ons te stoten tegen dezelfde steen. Het bereiken van vrijheid, het laks worden en onderwaarderen om vervolgens te zien hoe onze laksheid wordt misbruik en in opstand te moeten komen tegen hetzelfde misbruik.

2028

Door Auredium op dinsdag 16 juli 2013 14:30 - Reacties (5)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 2.389

2028 Roermond – Het is een warme, broeierige zomeravond. De avondzon staat laag aan de horizon. Het laatste felle daglicht schiet zijn stralen tussen de metalen jaloezie waardoor de dunne laag stof er op wordt geaccentueerd. Mijn studie- annex slaapkamer is in het half schemerende licht een schouwspel van rustig dwarrelende stofdeeltjes. Ik zit aan een aftands en oubollig eikenhouten bureau, gekocht voor een prikje op de lokale rommelmarkt. Voor mij staat een oude schrijfmachine, een echte Hermes ook van de rommelmarkt. Ik verzucht nog even en kijk naar de bovenste plank van mijn bureau. De oude fedora op de plank was eigenlijk een object voor mijn foto’s; een woordspeling op het woord ‘headshot’. Ik stof de hoed af en zet hem op.

Vroeger had ik geen schrijfmachine nodig maar tegenwoordig kun je niet voorzichtig genoeg zijn. Ik kijk nog even naar de Hermes en herinner mij hoe het begon. Ik was nog een jongeling, een stagiair toen de aanslag op de Twin Towers plaats vond. 27 jaar geleden alweer, wat vliegt de tijd. Veel nieuwssites lagen plat mensen hadden het over de aanslag en vroegen zich de reden af. Het was een drama bedoeld om de VS ‘af te straffen’ voor hun inmenging in de zaken van het Midden Oosten. We wisten het toen nog niet maar er was een neerwaartse spiraal in gang gezet. Landen werden binnen gevallen in reactie en oorlogen werden begonnen. Oorlogen die niet konden worden gewonnen, geen goed doel hadden en uiteindelijk enkel levens kostte. Maar de oorlogen waren nog niet het ergste. In de nasleep heerste vooral paranoia en scepsis.

Meer aanslagen volgde zoals de aanslagen in de London metro en Boston. Op zich nietszeggende aanslagen die eigenlijk nauwelijks een putje sloegen in de samenleving en makkelijk van kon worden hersteld. Maar een media industrie gebaseerd op sensatienieuws veranderde een vuurtje in een vuurstorm en politici gebruikten de erop volgende angst voor het uitbreiden van hun machtsbasis. Eerst kwamen de controles op vliegvelden en vervolgens de drogredenering om landelijke firewalls op te zetten. Toen de samenleving ontzet reageerde op de firewalls werden deze weer neergehaald of verzwakt.

Maar rust kwam er niet. Verschillende schandalen kwamen aan de lucht; Wikileaks en Snowden bijvoorbeeld. Initieel bleek enkel de Amerikaanse overheid op grote schaal de bevolking te bespioneren op het internet. Maar al vrij snel bleek bijna iedere overheid alle gebruikers van internet in de gaten te houden. De bevolking was ontzet maar er volgde geen actie. Men was zo gewend geworden aan de luxe dat men het tolereerde. Onderhuids bouwde de stress zich wel op, maar het ritme waarin mensen zaten met hun drukke werkschema hield stand en uiteindelijk gebeurde er niets.

Spionage programma’s zoals PRISM konden blijven bestaan. Landen breidde ze uit, schoof ze onder de mat terug en ging verder met het spioneren van de bevolking. Als een onzichtbare hand deden overheden druk uitoefenen op ‘onwenselijke elementen’. Kritiek op regeringen of beslissingen werd steeds vaker de kop in gedrukt met informatie uit de verschillende online spionage. Initieel door het lekken van informatie en later simpelweg door chantage. De samenleving sloot zijn ogen hiervoor, de mensen die wat slimmer waren begonnen het internet te mijden en diegene met voldoende kennis wisten de spionage te omzeilen.

Al snel kwamen er lekken in de verschillende databases van de overheden. Initieel werden de lekken afgedaan als het werk van hackers maar al snel bleek corruptie hoogtij te vieren. Werknemers van de geheime diensten bleken met regelmaat informatie moedwillig te lekken. Soms verkochten ze aan bedrijven, soms voor politieke doeleindes en altijd voor eigen gewin. Strengere controle werkte niet en de zwarte markt voor informatie vierde hoogtij. In dit geweld met informatie brak de samenleving af tot de grond. Voorstanders van de online spionage kwamen met de retoriek dat iemand die niets te verbergen had ook niets hoefde te verbergen. Tegenstanders gaven aan dat niet alles wat legaal was ook zomaar openbaar moest worden. In de tussentijd werden veel landen egrotendeels onbestuurbaar door schandalen en het lekken van informatie. Bedrijven patenteerde technologieŽn die ze niet hadden ontwikkeld maar waarvan ze de informatie hadden gekocht via de zwarte markt. Wat volgde was een reeks van juridische processen waarbij CEO's van bedrijven en belangrijke politici achter de tralies verdwenen.

De terug kerende rust was niet voor lang. Politici waren bang geworden voor hun eigen netwerk en geschokt door de verregaande corruptie. Bedrijven begonnen hun ontwikkelingen in het diepste geheim door te voeren waarbij alles offline werd gedaan in hermetische afgesloten laboratoriums die door konden gaan voor de geheime onderzoekscentra van een gemiddelde Hollywood film.

Verregaande regels en hervormingen werden ingevoerd bij de inlichtingendiensten en de politiek werd steeds meer een grijs fenomeen welke gebruik maakte van de informatie om de bevolking te controleren en zichzelf ontdeed van vrijheden middels een star en koud regelstelsel. Op papier was er nog een democratie in werking maar in werkelijkheid bestonden er geen verschillende politieke visies meer buiten de visie dat het volk kon worden ‘gereguleerd’ met persoonlijke informatie.

Tegen het jaar 2020 was de wereld steriel geworden. Radicale elementen waren vaak uit elkaar geslagen nog voor ze goed aan de slag konden. Informatiemanagement was verheven tot een kunstvorm waarbij gewone mensen in en uit klokte in hun eigen huis. Slechts enkele individuen met connecties, macht of ervaring in het hacken van computersystemen wisten nog enige echte vrijheid te ervaren. De wereld werd echter onstabiel gemaakt door het bewust lekken van informatie door landen en machtsblokken onder elkaar. Informatie vrijgegeven door andere landen betekende vaak de ondergang van politieke regimes in andere landen.

Actie en reactie. Mensen gingen steeds meer ‘offline’ doen. Initieel was het klein; bijvoorbeeld boodschappen doen bij de groenteboer en supermarkt in plaats van online bestellen. Prepaid telefoonkaarten gebruiken zonder internet in plaats van abonnementen met internet. Geen online diensten meer gebruiken en alleen nog maar boeken of ebooks die lokaal stonden. Mensen gingen over tot ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ zoals het niet meer vermelden dat ze het huis verlieten of het hacken van systemen. In de tussentijd hadden bedrijven geleerd om het systeem te misbruiken en informatie van hun kant uit volledig te manipuleren. Vaak deden bedrijven op grote schaal ongeoorloofd onderzoek maar was er gewoonweg geen bewijs omdat men te veel vertrouwde op digitale informatie.

De overheden grepen in; avondklokken, arrestaties en mediamanipulatie. In 2027 sloeg de bevolking terug; opstanden, brandstichting en aanslagen. Bedrijven hadden daarbij een dubieuze rol waarbij ze soms de bevolking hielpen en soms de overheid.

Inmiddels is de communicatie onbetrouwbaar geworden. Overheden beweren de waarheid te weten en opstandelingen zeggen wat anders. Parijs schijnt in brand te staan en van London is niet veel over. De Verenigde staten is in een burgeroorlog verzeild geraakt en Rusland wordt geregeerd door een dictator gesteund door enkele grote bedrijven. Jullie Auredium draait nog een keer een A4tje door zijn Hermes schrijfmachine. Er zijn explosies te horen aan de rand van de stad en het stadhuis staat in brand. Het wordt een turbulente tijd.