Subnautica #1 - Dag 1 tot en met 4/5

Door Auredium op donderdag 30 juli 2015 08:25 - Reacties (5)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 2.571

http://static.tweakers.net/ext/f/5pKGlWYhXSkOzhbvtPsoLPFl/full.png

Zoals beloofd zal ik hier mijn ervaring delen met Subnautica. Ik heb vanuit het hoofdmenu een nieuw spel gekozen. Subnautica heeft drie keuzes momenteel beschikbaar:

1) Vrij spelen - hierbij hoef je niet te letten op het overlevingsaspect van het spel.
2) Standaard - Je zult moeten eten en drinken om te overleven.
3) Hardcore - Dood is dood en betekend terug naar af. Nieuwe wereld gebouwen meer e.d.

Ik kies voor 'Standaard'.


Dag 1


Na de intro begin ik het spel waar iedereen begint; in de redding capsule:
Dag 1 - Start

Standaard krijg je een aantal items mee. In het verleden had ik vijf items maar momenteel krijg ik slechts drie items mee en ze zijn ook niet zo heel gul vergeleken met mijn eerdere speeltesten:

- Goud
- Lithium
- Batterij

Op de batterij na heb ik eigenlijk weinig items waar ik direct wat aan heb. Goud en Lithium zijn leuk voor later als het spel ver gevorderd is. Mijn eerste taak is eigenlijk om mijzelf wat beter uit te rusten. Standaard kun je maar 45 seconden onderwater en heb je geen manier om je te verdedigen tegen roofvissen zoals Stalkers. Eerst klim uit naar het dak van mijn capsule en zie ik de crashsite:
Dag 1 - Crash

Daarna snel het water in om mijn omgeving te verkennen:
Dag 1 - Omgeving Dag 1 - Omgeving 2

Het mag duidelijk zijn dat de grafische kwaliteit van Subnautica zich goed laat pruimen en een vriendelijk maar realistisch aanvoelend beeld neerzet. Voor de volledigheid wil ik aangeven dat ik het spel speel op de aangeraden grafische kwaliteit en op een i5 4440 processor en Nvidia GTX 750 kaart bij Full HD.

Om mijn duikfles te maken heb ik titanium en kristal nodig. Dit ligt er gelukkig in redelijke hoeveelheden. Ik heb verder nog kristal nog om via de "fabrikator" flippers te maken voor sneller te zwemmen. (zie ook de foto van in de reddings caspsule)
In mijn zoektocht wordt ik helaas twee keer gedood door een Stalker, het spel straft je af door een paar items weg te nemen maar in het begin is dat gen echte hinder. Je respawned in je capsule en kunt weer verder.

Na wat zoeken is mijn verzamel speurtocht voorbij en kan ik beginnen met het maken van een uitrusting:
Nacht 1 - Duikfles


Dag 2



Mijn volgende doel is het bouwen van een onderzeebasis. Voor deze basis te kunnen bouwen heb ik een "Constructor nodig" welke weer een computerchip nodig heeft welke op zich weer bestaat uit wat koraal, zilver en kristal. Vooral zilver is een probleem, het is moeilijk te vinden. En zo begint het zoeken....:
Dag 2 - Zilverzoektocht Dag 2 - Zilverzoektocht 2

Tijdens mijn zoektocht gebeurd het onvermijdelijke. Het wrak van het ruimteschip krijgt een reactorbreuk en ontploft:
Dag 2 - Ontploffing

Vanaf dat moment is het water rondom het wrak radioactief, er in zwemmen zal schade over tijd opleveren en je uiteindelijk doden. Alleen een met lood geweven wetsuit beschermt je er tegen maar ik heb dat nog niet als prioriteit. Helaas is het zo dat in deze pre-release soms je redding capsule in het radioactieve bereik ligt...zo ook hier. Ik moet dus haasten met mijn constructor.

Zo gezegd...zo gedaan. Ik ga naar niet radioactief gebied en begin met bouwen:
Dag 2 - Constructie


Dag 3



Al snel blijk ik te weinig titanium te hebben verzameld. Titanium kun je uit kalkafzettingen halen of uit de wrakstukken die over het landschap liggen verspreid. Titanium en glas zijn de belangrijkste onderdelen voor het bouwen van je basis. Hierbij doe je glas maken uit kristallen.

In de tussentijd kwam ik nog wat groter wild tegen:
Dag 3  - Tussenresultaat

Het walvisachtige beest op de voorgrond is vriendelijk. De vissen op de achtergrond zijn stalkers en een wat groter gevaar voor beginnende spelers.

Later in de nacht weet ik het eerste gebouw neer te zetten en een zonnepaneel voor spanning...wat in de nacht niet veel oplevert helaas:
Dag 2 - Constructie 2


Dag 4 & 5



Na veel zoeken vind ik voldoende kristal voor meerdere ramen te maken en een aquarium. Het is zo dat je voornamelijk vis en kelp zult eten als voedsel. kelp is niet ideaal en meer voor noodgevallen. Kelp valt niet lang goed te houden en als het slecht wordt kost het eten ervan je juist gezondheid in plaats dat het dat doet opleveren.. Vis kun je bakken en zouten waardoor het mee valt te nemen. Maar in een aquarium blijft je vis altijd goed. Na goed te zoeken en druk bezig te zijn is dit het voorlopige tussenresultaat:
Nacht 3 - Tussenresultaat Nacht 4 - Interieur

Nacht 4 - Aquarium


Later meer.

Subnautica - 10.000 mijl onder de zee?

Door Auredium op woensdag 29 juli 2015 12:05 - Reacties (2)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 2.857

http://static.tweakers.net/ext/f/5pKGlWYhXSkOzhbvtPsoLPFl/full.png

Afgelopen week besloot ik in het schip te stappen wat Subnautica heet. Ik had van sommige Youtubers die ik volg het spel gezien en het leek mij leuk om het spel eens te proberen. Met een nieuwe computer die aan de redelijk hoge eisen voldoet van Subnautica zou het een mooie test van de hardware zijn, maar nog geen volledige stresstest. ;)

Subnautica is nog in zijn testfase en dat makt het altijd een gok om er in te stappen. Veel spellen die gereleased worden in testfase krijgen vaak geen updates meer of blijven eeuwig in testfase. Ik besloot de gok toch te wagen want het concept leek mij zo enorm leuk dat als verstokt Minecraft fan ik het wel moest proberen.

In Subnautica begin je met niets op een planeet die eigenlijk bijna alleen maar oceaan is. Je bent de enige overlevende van een neergestort ruimteschip en moet vandaar verder gaan met het opbouwen van een eigen basis onderwater en het verkennen van de zee..en het land wat er is (voor mij schijnt te zijn want ik heb het nog niet gevonden :P )

Ik heb het spel reeds vanaf afgelopen week gespeeld en de paar bugs wat ik vond waren niet storen;
- Een glitch waarbij vijandige creatures vast zitten/zaten in het plafond van mijn basis. (waarschijnlijk collision detection)
- Een glitch in de overlay van het water in de moonbase; de lijkt inmiddels te zijn gefixt.
- Een glitch waarbij de binding tussen de zonnebpanelen en de basis weg was waardoor de basis geen stroom had. Deze was binnen een uur na het vermelden opgelost! :)

Nu heb ik reeds een redelijke basis. maar speciaal voor Tweakers ga ik een nieuwe game aanmaken en dag voor dag bijhouden wat ik er doe en zie. Met screenshots en wellicht video's als ik de capturezooi aan de gang krijg. Starting...tonight!

Ik heb gelijk een topic aangemaakt waar meer informatie kan worden gevonden Hier

Machtsmisbruik

Door Auredium op dinsdag 22 juli 2014 15:00 - Reacties (12)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 5.395

Het is laat in de nacht en ik staar naar een oude CRT monitor. De mok koffie is allang leeg en de berg papieren achter mij getuigen van gefrustreerde pogingen om een veel te oud systeem weer aan de praat te krijgen. In mijn queste werd ik meermaals geconfronteerd met wachtwoordprompts die erop zijn gezet door een-of-andere klapjosti die klaarblijkelijk de opdracht had om mij het leven zuur te maken.

Ik ben er klaar mee. Deze bak is oud en het is allemaal ook weer niet zo belangrijk. Zo laat in de nacht word ik altijd filosofisch. Het is een kwaal die mij teistert met enig zelfgenoegen. Beveiliging is niet alleen voor de bescherming, het is een vorm van macht. De macht tot het bepalen wie er wel en geen toegang heeft. Macht is natuurlijk geen feitelijk iets, het is niet een natuurkundige kracht maar een door mensen bedacht concept. Dat maakt macht interpreteerbaar. De mensen in Den Haag die Nederland leiden hebben geen echte macht, niet feitelijk. Wij verlenen ze macht en ze hebben met onze toestemming organen, instituties en instanties gemaakt die middels opgestelde regels de mogelijkheid verlenen tot macht.

Maar macht is veel meer een standpunt dan veel mensen realiseren. Stel ik sta in een steeg en een overvaller richt een geweer op mij. Die man heeft geen macht, niet in de echte zin. Ik hoef mijn beurs en sierraden niet te geven. Als ik suicidaal ben ligt het risico bij de overvaller, hij kan mij neerschieten, dus moord plegen om vervolgens te ondekken dat ik een nep-rolex draag en een beurs met 3 euro en 45 cent. Mijn persoonlijke motto is dan ook dat je altijd een keus hebt zelfs al is het alternatief in de keuze absurd of simpelweg te abstract. Je kunt altijd uit het raam springen als je te horen krijgt dat je schoonouders langs komen om je te feliciteren met de zwangerschap waar jij nog niet vanaf wist en eigenlijk helemaal niet wilde.

Normaliter kies je voor de bittere pil als het alternatief nog erger lijkt maar het alternatief is wel een keuze. Zelf bedenk ik mij dat alles goed komt, en zo niet, dan toch. Alles is oplosbaar. Je hebt altijd een keuze. Mijn keuze is dan ook vannacht sadisme. Ik grijp naar mijn mobiel en bel om half drie in de nacht mijn collega wakker. ´Henk die bak is een verloren zaak. Ik richt hem opnieuw in of flikker hem het raam uit, jouw keuze. Ik hoor het morgenvroeg wel van je.´ Ik hoor Henk vaag nog wat zeggen over dat ik niet in de nacht moet bellen. Ach; alles komt goed, en zo niet, dan toch.

Verhaal: 2108 Innerlijke Incursie #2

Door Auredium op vrijdag 18 april 2014 12:05 - Reacties (1)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 3.388

Het vervolg op: Auredium's Hideout: Verhaal: 2108 Innerlijke Incursie #1
(spellingscheck mist nog een beetje)
----------------------------------------


Plotseling springen de smartlenzen van John tot leven. De lenzen projecteren een bericht op zijn ogen en de stem van Marcus, zijn eerste officier, wordt via implantaten bij de oren hoorbaar;

-´We hebben Eris bereikt, kapitein McAllen. De slagkruiser ‘UENV Sint Andries’ en het UEN vlaggenschip ‘Pantheon’ zijn er ook al met hun ondersteuning.’

‘Goed Marcus. Signaleer de vloot van onze aanwezigheid en verzoek tot aansluiting bij de vloot. Ik ben over tien minuten op de brug.’

-‘Jawel kapitein.’

In een enkele oogwenk valt de lens weer stil en verplaatst de focus van John zich weer naar de manschappen voor hem. Een enkel moment van laatste stilte. Het licht in de vrachtruimte is nu dichter bij daglicht. Een hard geklik verraad het aanspringen van de biopod verwarming. De cryogel zal spoedig vloeibaar zijn en weg worden gepompt door de bodem van de biopods. Vervolgens zal er warme lucht omhoog worden geblazen in de biopods om zo de soldaten snel droog te krijgen. Zodra de kabels zijn losgekoppeld zakt het glas de bodem in en kunnen de soldaten uit hun biopods stappen. Hun uniforms zijn verborgen onder de korte trap die leid van de biopod naar de vloer van de vrachtruimte. John slaat een enkele zucht; Het is gedaan met de rust.

Als John de vrachtruimte uit loopt is het inmiddels in de gangen van de UENV New York een stuk drukker geworden. Het servicepersoneel is altijd wat eerder wakker dan de soldaten. Alhoewel het meeste voedsel tegenwoordig kan en klaar is of uit replicators komt moet er nog een hoop worden gedaan om de soldaten op te vangen. Zo word de kantine nog steeds grotendeel s door mensen bediend en schoongemaakt. John weet dat er op de achtergrond een soort psychologische reden achter zit.

Als John uiteindelijk de lift bereikt geeft hij middels een voorgeleerd trucje met zijn gedachten het commando aan de lift om naar de burg toe te gaan. Halverwege de rit stopt de lift en stapt Saskia in.

‘Dokter.’ Zegt John half als een groet.

-‘Niet zo formeel, he John. We zijn nog niet omringt door de hoge mensen van het UEN.’

‘Sorry, ik ben nog niet helemaal uit mijn ochtendhumeur ben ik bang. Dit hele gedoe aan het einde van nergens helpt niet echt mee met de situatie.’

-‘Vertel mij wat. Ik ben zelf net pas wakker en heb het nu al druk. Het meeste is kleinigheid mensen die net wakker zijn en hun tenen breken tegen een willekeurig object in hun cabine. Maar ik heb ook al een monteur in de ziekenboeg liggen die de buitenplaten aan het controleren was; geraakt door ruimtepuin. Zijn de soldaten al wakker?’

‘Ze worden nu wakker.’

-‘Ik kan maar beter snel de ziekenboeg in vluchten. ‘ Zucht Saskia.

John kijkt kort van achteren naar Saskia. Ze koos er zelf voor om dokter te worden op een schip waarvan ze wist dat het vaak vol zit met soldaten. Met haar slanke uiterlijk en lange blonde haren had ze kunnen weten dat ze in de spotlights zou lopen. Al helemaal nu het gros van de soldaten uit een reageerbuis komt in plaats van normaal wordt geboren.

-‘Wat doen we eigenlijk hier. De UEN zegt dat het een grootscheepse oefening is in de diepruimte. Maar er zijn slecht heel weinig bemande schepen zo diep de ruimte in gegaan. Ik vraag mij af of de UEN wel alles aan het vertellen is.’

John reageert er niet op. Er zit waarschijnlijk meer achter de EUN zijn motivatie om deze oefening te houden. Het roept wilde speculaties op maar echt erover nadenken is zinloos. De politieke bobo’s van de UEN top zitten net voor de belangrijke zonnestelsel verkiezingen; ze zullen allerhande rare bokkensprongen maken om te worden verkozen. Dit zou net zo goed een verkiezingsstunt kunnen zijn van een aanstormend politicus met militaire connecties.

Een paar verdiepingen later stapt Saskia uit. De lift zoemt zacht verder en opent zichzelf op de brug. De brug is gebouwd in een ovaal waarvan het middenstuk is verdiept. De buitenste ring loopt deels schuin af om op het niveau te komen van de binnenste ring. In feite is de hele ruimte een enkel groot smartdisplay dat valt in te richten door simpelweg je neuro implantaat te laten bepalen waar wat moet komen te staan.

Op het moment staat de brug in gericht in zijn ‘astronomische stand’. Dat betekend dat de hele brug van boven tot onder valt eigenlijk alleen maar de ruimte te zien. Er valt niet echt te zien dat er een wand is van een ruimteschip. De enige indicatie is een zachtblauwe schijn die de loopwegen aangeeft en een zacht rode schijn van de muren. In de lucht bij de buitenwand en in het verlaagde gedeelte hangen een hoop doorschijnende projecties. Als deze ruimte zonder spanning zou komen te staan zou het de saaiste ruimte ooit zijn; alleen maar grijze muren en vloeren. De stoelen zouden zelfs zijn weggevouwen in de vloer en nergens zouden knoppen of panelen zijn omdat alles wordt aangestuurd door neuro implantaten.

De astronomische stand van de brug is gekozen vanwege de vele astroÔden die het gebied rijk is. Frontaal in beeld is Eris. Eigenlijk valt er niet veel te zien. De protoplaneet vangt geen licht op en alleen het ontbreken van sterren geeft aan dat er een enorm kolossaal object ‘ergens daarbuiten’ zweeft. Zonder sensoren zou het een uitdaging zijn om de protoplaneet echt goed ‘in beeld’ te krijgen. Wat wel goed valt te zien is de UEN vloot die zich al heeft verzameld. De Pantheon is direct te herkennen; Het is een enorm schip. De buitenkant is grotendeels grijs met enkele rode strepen en vlakken. De naam ‘UEN Pantheon’ staat groot in zwarte letters op de zijkant van het schip door spotlight uitgelicht. Het is een langwerpig schip de boven en onderzijde zijn halfrond en op twee derde van de romp zit de grote commando toren voorzien van een enorme hoeveelheid antennes voor de communicatie. Vlakbij de Pantheon ligt de veel kleine Sint Andries welke meer lijkt op een taps toelopende rechthoek voorzien van het nodige geschut. Rondom de twee schepen liggen zeker twee dozijn supportschepen voor bevoorrading, sensors, verkenning en allerhande diensten die nodig zijn voor de schepen probleemloos te laten rondvliegen voor langere tijd in de diepruimte.

Kijkend naar de twee schepen helemaal voorin de brug is Marcus. Hij draait zich vlotjes om;

-‘Kapitein op de brug!’

Marcus zijn gezicht met kaalgeschoren kop en stoppelbaard word enigszins verlicht door de blauwe loopvloer waardoor zijn gestalte een wat koud voorkomen heeft.

‘Zijn er nog meer schepen in de buurt, eerste stuurman?’

-‘Het vliegdekschip UEN Tokyo zal binnen het uur arriveren met haar vloot. De twee kruisers Mars en de London zullen naar verwachting binnen vier uur arriveren kapitein.’

‘Goed. Laten we eens kijken wat voor poppenkast de UEN voor ons heeft opgetrommeld.’

Op het gezicht van Marcus verschijnt een grijns voordat hij zich weer tot het scherm richt. Op het moment dat John naar het lagere gedeelte van de brug loopt hoort hij een zachte toon van zijn oor implantaat welke aangeeft dat er een bericht van buiten komt. Het bericht is van Admiraal Kenneth op de Pantheon. Met een paar commando’ s naar het neuro implantaat laat John een projectie voor zich verschijnen met daarop een videoverbinding met de admiraal.

-‘Kapitein McAllen, fijn je te zien. Hoe was de vlucht?’

‘Admiraal Kenneth. De vlucht ging vlekkeloos maar zo’n lang stuk hakt er diep in met diepslaap.’

Admiraal Kenneth schiet even in de lach. –‘Ja vertel mij er wat van. We moeten het allemaal doorstaan, ook ik. Luister over vijf uur wil ik je graag zien op de Pantheon, samen met de rest van de kapiteins ben je uitgenodigd voor een etentje. Dan kunnen wij de boel even bespreken in een wat rustigere sfeer.’

‘In orde admiraal, ik zal er zijn.’

-‘Goed. Ik zie je dan kapitein. Admiraal Kenneth uit.’

De menselijke zwerm

Door Auredium op dinsdag 15 april 2014 14:30 - Reacties (4)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 5.245

Welkom bij deze enigszins filosofisch getinte blog. Als wij kijken naar het technologische nieuws van de laatste paar jaren is dit zeker niet uit te lucht gegrepen. Technologische gadgets zoals de smartphone en het tablet zijn alweer oud nieuws en sinds lange tijd ingeburgerd. Overal schiet het draadloze internet uit de grond en nergens meer zo dan in Nederland. Als ik met mijn telefoon rondzwaai op een willekeurige plek is de kans vrij groot dat ik draadloos internet kan hebben legaal, gratis en zonder 3G of 4G verbinding te hoeven te maken.

De huidige grens is inmiddels alweer een stuk verschoven. 3D-printers hebben inmiddels alweer de eerste schedelprothese opgeleverd. Het WK zal worden afgetrapt door iemand die (deels) verlamt is door middel van nieuwe technieken. Google Glass en andere gadgets brengen augmented reality erg dicht naar ons toe. Veel technologieŽn van het sci-fi genre worden momenteel ontwikkeld of liggen om de hoek. Eten wordt inmiddels in sommige zaken al geprint.

We staan dus voor een nieuw tijdperk. Het is zeer waarschijnlijk dat binnen de komende twintig a dertig jaar de eerste technologische gadget uit gaat komen die commercieel succesvol is en als implantaat kan worden gerekend. Bewust en onbewust bewegen wij ons als samenleving naar een nieuw tijdperk waarbij de mensheid niet louter meer bestaat uit vlees en bloed. Visies zoals de Borg van het bekende Star Trek zijn nu nog ver weg maar ze roepen wel vragen op. Vragen waarmee veel mensen in het verleden al hebben geworsteld. Want wat is een mens en wat hoe wordt de samenleving? Bekende werken van mensen zoals Isaac Asimov en een reeks andere grootheden hebben geworsteld met deze vragen. Toen was het nog toekomstmuziek maar nu staan wij aan de drempel van deze toekomst. Wij moeten niet verwachten dat deze drempel een plotseling iets is. Het is niet iets waarbij wij op een goede ochtend wakker worden en het er is. Het is een proces wat heel snel gaat maar toch geleidelijk een proces wat in is gezet na de tweede wereldoorlog en steeds meer momentum genereerd. We staan nu hier als mens en over dertig jaar zijn er bionische mensen niet uit medische of trans-humanistische motieven maar puur omdat technologie en commercie het mogelijk maakt. Dus niet de nu al bestaande bionische mensen die nu al de mens van morgen willen zijn of omdat ze geen keuze hebben omdat ze een arm verloren in een fabrieksongeluk of een been in de oorlog.

De vraag is wat dit doet naar de samenleving natuurlijk. Nu nog sturen wij whatsapps; wij pakken een smartphone of tablet vast en typen een bericht. Voor het bericht te lezen pakken wij diezelfde handheld en moeten in sommige gevallen nog wat swipen om het bericht te kunnen lezen. Maar in de nabije toekomst hebben wij wearables, google glass achtige apparaten, lenzen of implantaatogen die via interne implantaten met onze hersenen worden aangestuurd. Deze technologie is er nu al in de laboratoriums maar over dertig jaar is deze technologie er op straat als commerciŽle variant. Dan lopen er tienduizenden, honderdduizenden of misschien wel miljoenen mensen rond met het vermogen om berichten te dicteren met hun gedachten, deze te verzenden met wat simpele oogreflexen en vergelijkbare berichten te lezen. Sterker nog, voor deze eeuw af is kunnen wij vi high-speed draadloos internet wereldwijd praten met andere mensen zonder dat wij onze lippen bewegen puur op implantaatbasis. Hele conferenties worden gevoerd terwijl jij als Piet Piraat in je eigen keuken de groente zit uit te printen met je 3D replicator.

Dit betekend ook dat onze samenleving veel dichter tot elkaar groeit. Onherroepelijk zullen mensen gaan proberen om hun eigen gedachtes te clusteren. Sommigen zullen dit weigeren uit angst of uit privacy maar anderen zullen het juist wel willen. Sommige zullen gemotiveerd zijn uit het experimentele en andere zullen emotioneel gemotiveerd zijn door liefde bijvoorbeeld.

Denkend aan een dergelijke toekomst werp ik ons nu terug naar de kille realiteit. Wij hebben namelijk een probleem als samenleving, een opgave voor de toekomst; nu al of wellicht nu pas. Dat is ook wat wij momenteel zien. Verschillende digitale ‘supermachten’ vechten om ‘cyberspace’ maar veelal om de manier van omgaan met privacy. De wetten van de privacy zijn erg schetsachtig wat betreft cyberspace omdat ze zijn opgesteld voordat internet echt bestond. De uitdagingen zijn hierbij erg groot. Zo is inmiddels wel duidelijk dat geheime diensten niet zomaar ongebreideld te pas en te onpas spionage moet doorvoeren. Begrijp mij niet fout; Ik vind wel degelijk dat een geheime dienst toegang moet kunnen krijgen tot een systeem als er wat aan de hand is maar het moet geen sleepnet methode zijn. Als hun informanten in de wereld zeggen dat er een dreiging is vanuit een bepaalde hoek of als iemand online wijst op dreigingen geuit vanuit een bepaald gebruikersaccount op een bepaalde website dan moeten geheime diensten toegang kunnen krijgen tot die gegevens. Maar preventief alles opvangen is dan weer fout. Hetzelfde probleem is ook met commerciŽle diensten welke alles bijhouden zoals Google en Facebook. Ook de opvoeding van mensen laat te wensen achter. Ik vind dat ik zelf al veel te veel info over mijzelf online zet maar beperk het toch nog maar sommige mensen zetten echt alles online en behandelen Facebook bijvoorbeeld bijna als hun persoonlijke dagboek…maar dan dat het niet zo persoonlijk is.

Deze bovengenoemde problemen kan ik eeuwig over doorgaan, dat doe ik echter niet. Het is een hoofdpijn dossier wat behandeld moet worden en goed. De EU is er mee bezig, het gaat langzaam maar het gaat. Het is een belangrijk vraagpunt want in de zeer nabije toekomst zijn wij zelf geÔntegreerd met het netwerk zonder er afstand van te kunnen doen. Wij, de mens, worden dan het internet. Het netwerk dat de menselijke samenleving heet zal letterlijk versmelten met het informatienetwerk. Het zullen niet twee netwerken zijn die wat losbandig verbonden zijn door interfaces zoals touchscreens maar het zal letterlijk aan elkaar hangen via onze eigen hersenen. In dat licht is het van het uiterste belang dat wij niet alleen de politiek laten bepalen hoe deze privacy regels voor deze nieuwe tijd uitzien maar ook als samenleving discussiŽren actief en ook conflicterend. Want conflicten leggen problemen bloot en leiden tot betere, elegantere oplossingen.

Het is nodig want de nieuwe wereld komt er en is er. Wie tegenwoordig solliciteert op een baan zal in veel gevallen vreemd worden aangekeken als ze geen mobiele telefoon hebben of e-mail. In onze sector doet men zelfs een wenkbrauw optillen als er geen smartphone en tablet is plug de nodige online bezigheden zoals Linkedin profiel. In de toekomst over twintig a dertig jaar zal men in onze sector wellicht een voorkeur krijgen bij een baan als je met een neuro-synaptische interface je wearables kunt aansturen. Niet mogelijk, maar zeer waarschijnlijk.

Als wij dan met onze slimme auto’s in de toekomst over de verlichte snelwegen rijden is het wel zo fijn om te weten dat de privacy van onze hersenen goed is geregeld.