Auredium's Hideout

We zien het heel vaak wel terug. De door Hollywood geschetste beelden van de hacker; Een slim iemand, vaak levend in een interessant uitziende subcultuur met even zo vreemde figuren om zich heen. Zijn leven bestaande uit een saaie baan of een saai schoolleven en zijn nachten met pizza achter een monitor de vetste, geheimste dingen hacken. Komt de hacker een apparaat tegen in ‘het wild’ dan heeft deze het gehackt in een record tijd. Vaak wordt dan ook verwezen naar de hackers ethiek dat informatie vrij moet zijn.

Hollywood weet het mooi te schetsen maar zoals wel vaker is de waarheid toch wat anders. De wereld is gegroeid en internet is mee gegroeid. Het beeld van Hollywood is dan ook hevig gebaseerd op de tijd dat het ARPANET nog was gekoppeld aan internet, begin jaren 90 dus. Met de groei van het internet nam de populatie en het belang toe. Ook de manier van hacken nam toe en de redenen. Was het vroeger nog eenvoudig plezier om te kijken of iemand zijn webserver met persoonlijke pagina goed had beveiligd is het tegenwoordig van veel serieuzere aard.
Het internet zit vol met mensen die zeggen hacker te zijn maar het niet zijn, mensen die DDoS programma’s gebruiken of wormen ‘schrijven’ middels programma’s die simpel point-en-klik werk zijn. De hackersethiek dat informatie vrij en open hoort te zijn leeft nog maar veel vaker wordt er gehackt voor politieke of economische doelen.

Ook het leven van hackers is lang niet de subcultuur wat men vroeger schilderde. Sommige hackers zitten gewoon op kantoor hun ‘werk’ te doen wat toevallig uit hacken bestaat. Ze hebben een goedkoop pak aan met een stropdas en om vijf uur staan ze op, stappen ze in hun Prius en gaan ze naar huis naar moeder de vrouw om met haar voor de bank te hangen, kijkend naar GTST. Dat is niet fout overigens. Erger zijn de Chinezen, Roemenen en ja, ook Nederlanders die met simpele trucs, exploits en hacks gegevens en geld afhandig maken van gewone mensen om; tja waarom eigenlijk?
Is de werksituatie van de mensen zo slecht dat ze naar dergelijke methodes grijpen? Is er zo veel geld mee te verdienen zo gemakkelijk dat normaal werken niet er tegen op kan?

Al dit gedrag en onverantwoord omgaan met hacken is enorm slecht voor het internet maar ironisch genoeg een goede spiegel voor de samenleving van de mensheid. Een samenleving die eigenlijk bestaat uit mensen die in het werkelijke leven niets anders doen dan hacken en glitchen. Toen ik jaren geleden na dacht over de menselijke samenleving kwam ik tot de conclusie dat dit ook de kern was van onze menselijke samenleving. We volgen een systeem omdat dit de meest eenvoudige manier is om goed door het leven te komen maar misbruiken het systeem op het moment dat we denken dit ongestraft te kunnen doen of als de risico’s de moeite waard zijn.

In dat licht was het wellicht naïef om ooit te kunnen hebben gedacht dat het internet tot meer zou uitgroeien dan de menselijke samenleving. Gelukkig zullen er altijd hackers zijn die wat zich zullen richten op de basisprincipes van het hackers manifesto. Ongelukkigerwijs zullen deze altijd in de minderheid zijn. We hakken zelf onze bomen om want deze weg kan alleen maar leiden naar een zeer streng gereguleerd internet waarbij ieder land zijn eigen ‘virtuele’ grenzen en blokkades gaat opwerken. Zoals gebruikelijk zal vooral jan-met-de-pet hier last van hebben. De echte hackers, waaronder ook de grootste maatschappelijke parasieten zullen nauwelijks gehinderd door de mazen van het net glippen.

We komen er allemaal mee in aanraking, de veranderende markt wat betreft informatiesystemen. Al enige tijd lang is de markt aan het veranderen; Waar men vroeger iedere drie jaar een nieuw computersysteem kocht doet men tegenwoordig dat lang niet meer zo vanzelfsprekend. Maar wat veroorzaakt nu dit precies en was dit zien aan te komen? Wat is de toekomst van ICT?
Voor veel mensen hier op Tweakers zal een hoop van deze vragen al op zijn minst ten dele zijn beantwoord. Voor echter een volledigheid wil ik mijn mening en inzicht hierop delen.

Wie weet er niet de komst van Windows 95 nog? Voor veel oud gedienden van de ICT sector was Windows 95 een grote verandering. De interface werd aangepast en een hoop taken werden veel grafischer ingesteld. Het oude MS-DOS werd op de achtergrond gezet en de nieuwe gui van Windows 95 kwam op de voorgrond. Dit had nogal wat voeten in de aarde. Plotseling werden gewone gebruikers die wilde overstappen van MS-DOS en Windows 3.1(1) geconfronteerd met de beperkingen van hun computersysteem. Ze moesten vaak hun 386 computers vervangen door 486 computersystemen of zelfs Pentium systemen. Mensen werden geconfronteerd met harde schijfgrote en geheugencapaciteit. Voor velen betekende dit simpelweg een nieuw computersyteem kopen. Hiermee was onbewust een trend gezet.

Deze trend in het aanschaffen van nieuwe computers hing samen met een paar factoren:
- Nieuwe versies van Microsoft Windows eisten zwaardere systemen.
- De komst van nieuwe hardware werd pas goed geïntegreerd in de Windows versies wat erop volgde

Het eerste argument laat zich terug voeren naar hoe Microsoft Windows deed aanpassen. De grafische schil werd zwaarder en op de achtergrond werden standaard steeds meer processen uitgevoerd. Het gevolg was dat een ‘oud’ systeem mogelijk wel de nieuwe Windows kon draaien maar zodra de applicaties werden geïnstalleerd welke de gebruiker standaard gebruikte was sneller het plafond van het oude systeem bereikt. Een nieuw systeem was dus aan te raden.

Dit werd verder verergerd omdat veel software fabrikanten met een nieuwe Windows versie ook een nieuwe versie van hun software uit brachten en de ondersteuning van de oude versie vaak niet verlengde naar het nieuwe Microsoft Windows systeem. De nieuwe softwareversie van het programma was vaak ook weer uitgebreider en nam dus op zichzelf ook weer meer systeembronnen in beslag.

De tweede reden was de komst en het vertrek van hardware. Zo kwam USB uit maar had Windows 95 nooit echt goede support hiervoor. Windows 95 kreeg wel later uitbreiding ervoor maar het bleef matig functioneren en slechts ten dele. Ook het veranderen van geheugen zorgde voor de nodige perikelen. Nieuwe versies van Windows eiste wellicht meer geheugen dan de oude hardwarestandaard aan kon. Tevens gingen oude standaarden zoals ISA er uit en werden ze vervangen door PCI en PCI Express bijvoorbeeld.

Veel mensen deden los upgraden wanneer het kon maar moesten uiteindelijk toch nieuwe systemen aanschaffen. Toen veranderde de markt echter op verschillende manieren. De eerste tekenen kwamen niet van de besturingsystemen maar van de manier waarop mensen computers gebruikte. Veel mensen deden eigenlijk niet veel meer dan e-mailen, internet, muziek luisteren en een filmpje kijken. Op het moment dat het nieuwe millennium aan brak was eigenlijk een punt bereikt waarop zelfs de wat goedkopere computers en laptops dit standaard wel aan konden. De komst van Full HD en grotere beeldschermen rekte dit enigszins op naar boven maar de lat lag er wel. Mensen konden de taken welke ze graag en veel deden eigenlijk wel uitvoeren op de systemen die ze hadden. Niet veel alter, rond 2005 zagen we ‘game systemen’ opduiken. Deze term kwam niet voor niets; Zware computersystemen werden steeds vaker gekoppeld aan mensen die wat de nieuwste computerspellen wilde spelen en steeds minder vaak gekoppeld aan de ‘gewone’ gebruiker. De gewone gebruiker had geen zware videokaarten en high end processors nodig. Toch zakte de verkoop van computersystemen nog niet in en hiervoor waren opnieuw twee oorzaken voor te noemen:

- De nieuwe Windows versies hadden nog steeds zwaardere systemen nodig en waren nog steeds aantrekkelijk genoeg om naar te upgraden.
- Veel standaardtaken vereisten nog steeds een computersysteem.

Windows XP was sterk, zeer sterk zelfs. Het was een dusdanig sterk besturingsysteem dat Windows Vista met zijn iets wat te strak getrokken beveiliging het vaak moest afleggen. Maar Windows XP verouderde; support werd minder en software bouwde op software. Er waren problemen met SATA technologie die wat nog wat problemen opleverde en met de komst van Windows 7 was er een goede reden om te upgraden.

Tevens was 2005 nog steeds een tijdperk waarin de smartphone en het tablet niet echt bestonden als goed alternatief. Mensen hadden nog steeds een desktop of laptop nodig voor internet te bekijken. Toch waren ook hier weer tekens aan de lucht dat de markt veranderde; de smartphone kwam op en werd steeds sterker in het leveren van internettoegang, het browsen van webpagina’s en het bekijken van filmpjes.
Dat men bij de computerfabrikanten weldegelijk voelde dat er wat aan het veranderen was blijkt uit de komst van de nettop. Een laptop maar dan mini en met beperkt vermogen. De markt had door dat men vooral mobiel en snel de informatie aan de vingertoppen wilde hebben. De nettop stierf echter een snelle dood; Het tablet kwam begon in sneltreinvaart zich te ontwikkelen en met iOS en Android als gemeengoed op de mobiele platformen was er genoeg stabiliteit inde software om de mobiele platformen ‘leefbaar’ te maken voor veel van de standaardtaken welke een gebruiker tot zich nam. De laatste nagel diende zich aan met de komst van Windows 8, een goed besturingsysteem met een slechte naam wat geen hogere systeemeisen had dan Windows 7.
Dat brengt ons bij de huidige situatie. De computermarkt bestaat nog maar is gestagneerd. Men heeft geen nieuwe computer nodig en koopt deze niet, zeker niet in een tijd van crisis.

De low-end taken zijn opgenomen door tablet en smartphone. Als we kijken naar de toekomst zijn betekend dit niet dat de reguliere computermarkt dood is. De hardware in computers slijt en dus zullen ook deze dienen te worden vervangen, zij het pas om de vijf tot acht jaar in plaats van iedere drie jaar. Ook Windows 9 komt er aan en we weten niet wat dat voor impact gaat hebben. Nieuwe revoluties in hardware kunnen leiden tot nieuwe aankoop van systemen en de crisis duurt niet eeuwig. De grootste impact op korte termijn echter is de komst van de nieuwe XBoX en Playstation. De gewone gebruiker zal dit niet direct zien als reden voor vernieuwing, gamers wel. Deze nieuwe consoles zullen nieuwe spellen teweeg brengen met zwaardere systeemeisen welke ook zwaardere computersystemen zullen nodig hebben om als PC versie te kunnen werken. Dit kan uiteindelijk leiden tot nieuwe hardware revoluties die vervolgens nieuwe Windows versies nodig hebben om goed te kunnen werken.

Toch is dat niet de heilige graal. Veel bedrijven hebben geen game computers nodig, die zijn tevreden met de huidige computersystemen en zitten waarschijnlijker te wachten op een revolutie in iOS, Android of Windows voor de mobiele platforms. We kunnen dan ook verwachten dat de werkende sector wellicht eerder tablets en smartphones met goede docking features gaat toejuichen en cloud solutions gaat zoeken dan gaat investeren in een nieuwe desktop. Sterker nog; ik weet wel zeker dat het al in volle gang is.

Overigens kan ik als zijnoot zeggen dat ik als Ubuntu gebruiker nooit echt zware spellen draaide en eigenlijk deze stagnatie al jaren geleden voelde.

Wij tweakers wisten het al lang, er zijn alternatieven voor het besturingsysteem van Microsoft. We kenden het merk Apple al lang voordat het door brak met de iPod en we waren al ruim op tijd op de hoogte van het bestaan van Linux.

Toch voerde Windows erg lang nog het voor touw en ook nu voert het nog het voortouw. Met de komst van Windows 95 kreeg Microsoft de computermarkt in zijn greep en dat is toch alweer een 18 jaar geleden. Maar deze boom is langzaam aan het afbrokkelen. Was Windows 7 nog een perfect besturingsysteem, zo lijkt de adaptatie van Windows 8 op zich wachten. De meningen waarom zijn verdeeld; sommige zeggen dat het een slecht besturingsysteem is, andere zeggen dat het een goed besturingssysteem is met een slechte naam. Wat ook de achterliggende reden is; Windows 8 doet het zo slecht dat zelfs het achter gebleven kindje Windows Vista het beter deed in adaptatie.

Daar naast is er een verschuiving gaande. Veel meer mensen ruilen hun desktop en laptop in voor een Smartphone of tablet. Deze trend lijkt vreemd in die zin dat een desktop of laptop zich veel meer lijkt te eigenen voor gebruik zoals tekstverwerking, maar juist daar schort het ook aan. Het blijkt dat het gros van de gebruikers veelal de computer als vermaak gebruik, voor internet, video bekijken of muziek te luisteren. Spellen met hogere systeemeisen of kantoorwerk zijn daarbij ondergeschikt. Hierdoor neemt de reguliere computermarkt af en de adaptatie van Windows 8 die grotendeels afhankelijk is van oem verkopen neemt ook af als gevolg.

Gelijktijdig is de markt voor smartphones en tablets grotendeels in handen van twee grootmachten; Apple en Google welke respectievelijk hun besturingsystemen iOS en Android handhaven op de mobiele platformen. De adaptatie van Windows 8 is daarin erg langzaam gegaan met initieel alleen high end tablets met x86 systemen die in een crisistijd niet aan sloegen bij mensen die eigenlijk met een goedkoper tablet al uit de voeten konden. Microsoft zet nu langzaam in op de lagere markt maar met een besturingsysteem wat niet populair is bij de massa wordt het een langzaam gevecht bergopwaarts voor de software gigant.

In dat licht is het niet vreemd dat er verschillende fabrikanten staan te springen met alternatieven. Tizen, Firefox, Ubuntu Touch en Sailfish staan in de lijn. De situatie lijkt erg op de tweede browseroorlog waarin de hegemonie van Internet Explorer 6 werd doorbroken door o.a. Firefox, Opera, Safari en Chrome.

Ik wil het specifiek hebben over de komst van open source naar de mobiele markt. Android was al gebaseerd op Linux bronnen maar de restricties van Google maken het toch niet geheel open. Met de recente aankondiging van Canonical voorman Mark Shuttleworth over Ubuntu Touch is plotseling een duidelijk brug geslagen. Er was buiten Android geen directe link tussen Linux en mobiele platforms zoals de smartphone of het tablet. Nu plotseling is die overlapping er wel. Canonical wilt niets minder dan een enkel groot Ubuntu dat zich verspreid over alle platformen, een ambitieus plan waarvoor ze een nieuwe display interface gaan gebruiken.

Bij de presentatie van Ubuntu Touch werd duidelijk dat de oude X display server niet genoeg was om het truckje wat werd getoond door te voeren. Lange tijd ging het vermoeden dat Wayland wellicht de opvolger zou worden, maar nu blijkt uit recent nieuws dat Canonical een eigen display server ontwikkeld met de naam Mir.

Nu is het natuurlijk voor open source fanaten al fantastisch dat deze stap wordt gemaakt maar het betekend veel meer dan alleen maar Ubuntu. Mir wordt gemaakt volgens de principes van open source en is beschikbaar voor iedereen die het wil gebruiken. Ook Wayland zal uiteindelijk Multi-platform gaan naar verwachting en hiermee zijn er gelijktijdig twee display servers beschikbaar voor Linux distributies om zichzelf uit te breiden naar mobiele platforms. We kunnen forks verwachten van deze twee display servers en wellicht nog nieuwe waardoor de brug voor Linux tussen desktop en mobiele platformen niet alleen is gemaakt maar direct verstevigd.

Hiermee is een nieuwe kans aangebroken voor open source en voor Linux om zich te bewijzen. Voor de fanaat zal het buiten kijf staan; open source was altijd al een goed idee. Voor veel andere mensen die momenteel Android gebruiken, of wellicht zelfs iOS is het een goede gelegenheid om dit nieuwe mobiele platform eens te proberen.

Of de komst van Linux in de vorm van Ubuntu Touch daadwerkelijk succes zal hebben is lang niet zeker. Implementatie van Canonical, beschikbaarheid van apps, de wil van fabrikanten en providers als ook de zin van gebruikers in het algemeen zijn belangrijke factoren. Alleen de tijd zal het zeggen of Ubuntu Touch en Linux in het algemeen het gaat halen.

Het is een bloedhete vrijdagmiddag aan het eind van Juni. De dag trekt zich lang. Om redenen mij onduidelijk heeft iemand het lumineuze en stompzinnige idee gehad om een vergadering te plannen. Als ik de deur van de vergaderruimte open doe komt me een muur van warmte tegemoet. De overduidelijk tactisch gekozen locatie van een ruimte die de gehele middag in de zon heeft gestaan zonder zonwering omlaag. In de te laat verduisterde ruimte zie ik de schimmige figuren van mijn collega’s. Elk van hun badend in het zweet alsof het een sauna is bedoeld voor mensen in pak. Aan het hoofd van de tafel zit het hevigst zwetend figuur en aanstichter van deze martelpraktijk; Jos Perein onze projectleider. In het schemerende zonlicht wat door de zonwering komt lijkt de opstijgende hitte hem een duivelse aura te geven.

Ik neem plaats zonder veel te zeggen. Het bespreken van de agendapunten begint. Het is een gevecht van kemphanen waarbij iedereen zoveel mogelijk successen probeert te claimen en zoveel mogelijk falen probeert af te schuiven. In gedekte termen suggereert men redenen en aanleidingen voor persoonlijk falen. Het geheel doet mij Romeins aan en ik verwacht bijna steekpenningen aan onze projectleider.

Een drie kwartier lang gaat dit gevecht door. Uiteindelijk blijkt er dan toch een lijstje uit te rollen wat door moet gaan voor een overzicht van dingen die zijn gedaan en wat nog moeten worden gedaan. Uiteindelijk komt de rondvraag. Het is de laatste ronde van dit worstelgevecht van wanhopig zwetende sumoworstelaars in pak. Iedereen is moe en drijfnat van het zweet. Bij de laatste man van de rondvraag echter gaat het mis. Frits heeft nog een vraag. Een paar mensen slaken een diepe zucht. De vraag ontwricht alle conclusies. Frits draagt gegevens aan die hij niet eerder heeft genoemd en punt 3 en 4 van de agenda compleet opnieuw moetwen worden gedaan.

Het kookpunt is bij mij inmiddels reeds lang overschreden. De opstijgende hitte van mijn voorhoofd wordt niet louter meer veroorzaakt door de warmte in de ruimte. Zonder waarschuwing sla ik met mijn vuist op de tafel. Ik spreek Frits aan over zijn ludieke actie van het niet tijdig inlichtingen geven over belangrijke informatie. Frits kijkt met stomheid geslagen mij aan en meld vervolgens dat het ‘niet bij hem was opgekomen’. Op de melding of ik in het vervolg zijn werk wel zal doen omdat het dan wel goed gaat komt laaghartig gelach. In gedachten pak ik mijn bureaustoel op om florissant te lanceren naar het hoofd van Frits. Ik besluit echter op te staan en bied iedereen vaarwel. Mijn weekend is begonnen en ik zie de notulen wel.

Heel langzaam begint de uitrol van 4G in Europa te komen. Terwijl wij ons enizins mokkend ergeren aan de uitrol die op veel plaatsen ind e wereld al heeft plaats gevonden denk ik terug aan het tijdperk van vroeger. Toen mobile telefoons monocrhome displays hadden en 14k4 telefoonmodems als normale snelheid te boek stonden. De wereld is aan het veranderen; Koper wordt vervangen door glasvezel en de gewone draadloze verbindingen worden vervangen door high speed.

Binnenkort zal de revolutie in draadloze netwerksnelheden ervoor zorgen dat we overal high speed draadloze netwerkverbindingen hebben voor relatief lage kosten. Wat zullen de veranderingen wel niet te weeg brengen?

Misschien krijgen we wel 7G decoders van Ziggo die draadloos alle info binnen krijgen. Iedereen zal tablet achtige apparaten hebben en overal internet zonder zich veel zorgen te hoeven maken over download limieten. Het internet zal zich nog verder integreren met de samenleving. Deze integratie is vergaand en veranderd ons, als persoon en als samenleving. Het is een verandering die zeker net zo groot is als de komst van de boekdrukkunst of de industrialisatie.

Er zijn bijna geen drukpersen meer nodig voor kranten. Ze zullen er altijd zijn, maar veel minder talrijk. Er zijn minder postbodes nodig voor het rondbrengen van kranten en reclamemateriaal. We zullen veel sneller op de hoogte zijn van wat onze vrienden en bekenden doen. Deze ontwikkelingen zijn nu al te zien. Postdiensten krimpen in en passen zich aan naar pakketdiensten in plaats van de gewone dagbladen en brieven diensten die vroeger zo veel werk opleverde. We weten nu veel sneller waar bekenden heen gaan simpelweg omdat ze het plaatsen op hun Facebook of Twitter.

Deze veranderingen zijn groot en veranderen ons direct als mens zijnde. We reageren sneller op de status van anderen en laten ons hier ook actiever door beinvloeden. We doen minder moeite om dingen te leren want we kunnen ze vaker opzoeken. We zijn gewend zaken zoals verjaardagen via social media te kunnen controleren. Kortom; we worden kortzichtiger omdat we informatie altijd met wat tikken van de vingers opzoeken.

Dit klinkt als een schrikbarende ontwikkeling en tot een zeker niveau is het dat ook. Een goede IT-er weet dat informatie onthouden belangrijk is om zaken te onthouden zoals je dag en weekplanning, je kunt ze opzoeken maar het is handiger om ze in je achterhoofd te hebben. Veel kennis leer je ook door het vaak te doen.

Wat we meemaken is een overgangstijd. De komst van high-speed internet overal brengt problemen mt zich mee die wat nieuwe oplossingen met zich mee zullen brengen. Ik ga nog net niet zo ver dat we onze informatie technologie zullen integreren met ons zelf, alhoewel dat waarschijnlijk wel zal gebeuren.

HUD uitvindingen zoals het testmodel welke Google momenteel heeft zullen steeds vaker opduiken en de komst van smartphones en tablets is geen toeval, ze voorzien aan een vraag.

Als we kijken naar toekosmtbeelden die gebaseerd zijn op die ontwikkelingen zien we vaak complexe werelden waarin mensen met het grootste gemak hun technologie gebruiken voor het opvragen van informatie. De vraag is of deze visie klopt en of deze visie wenselijk is.

Wij nemen auto's en computers voor lief. Maar mensen in Afrika hebben vaak geen van beide. We moeten veronderstellen dat een verdere digitale revolutie voor nog meer lagen gaat zorgen. Zo hebben veel mensen in de voormalig Oostbloklanden nog geen hoge snelheid internet. In de toekomst zullen er landen zijn die wat maatstaven hebben wat wij nu als zeer goed zien maar toch achtergesteld zijn. Ze zullen hoge snelheid glasvezel hebben en allemaal een auto, maar ze zullen geen ver geintegreerde technologie hebben in die auto's of in hun zelf.
Gelijktijdig zullen gevorderde landen nog meer gronddstoffen en energie nodig hebben voor het ondersteunen van hun voorkeur.

We kunnen ons afvragen of we wel zoveel voordeel hebben van onze technologische voorsprong op anderen. Maar feitelijk gesproken kunnen we niet meer terug. Het is niet vooruitgang wat ons vooruit brengt, maar instinct. De wil om de overhand te hebben over andere volkeren is al zo oud als de blote vuist en de houden knuppel. Een weg terug daarin is er niet. Of om mijn stripheld Dilbert te quoten;

"Everybody loves the simpele life, until it get's complicated. We live in a cold mechanistic technocracy, we have to make that work."

Missschein vinden we daarin wel een schrale troost. Misschien is het zo dat vooruitgang het niet daadwerkelijk complexer maakt maar dat het altijd al complex was en altijd ook zal zijn. In die zin kunnen wij ons alleen maar laten meevoeren met de technologische groei die misschien niet vooruitgang is zoals wij die zien maar gewoon instinct in werking. Als het instinct in werking is dan maakt het helemaal niet uit of we wel of niet vooruit gaan. Dan kunnen we net zo goed zo goed ons dagelijks werk doen en nog een slokje koffie nemen; DIe vooruitgangn, of liever gezegd constante verandering komt er toch wel van.