Machtsmisbruik

Door Auredium op dinsdag 22 juli 2014 15:00 - Reacties (12)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 3.478

Het is laat in de nacht en ik staar naar een oude CRT monitor. De mok koffie is allang leeg en de berg papieren achter mij getuigen van gefrustreerde pogingen om een veel te oud systeem weer aan de praat te krijgen. In mijn queste werd ik meermaals geconfronteerd met wachtwoordprompts die erop zijn gezet door een-of-andere klapjosti die klaarblijkelijk de opdracht had om mij het leven zuur te maken.

Ik ben er klaar mee. Deze bak is oud en het is allemaal ook weer niet zo belangrijk. Zo laat in de nacht word ik altijd filosofisch. Het is een kwaal die mij teistert met enig zelfgenoegen. Beveiliging is niet alleen voor de bescherming, het is een vorm van macht. De macht tot het bepalen wie er wel en geen toegang heeft. Macht is natuurlijk geen feitelijk iets, het is niet een natuurkundige kracht maar een door mensen bedacht concept. Dat maakt macht interpreteerbaar. De mensen in Den Haag die Nederland leiden hebben geen echte macht, niet feitelijk. Wij verlenen ze macht en ze hebben met onze toestemming organen, instituties en instanties gemaakt die middels opgestelde regels de mogelijkheid verlenen tot macht.

Maar macht is veel meer een standpunt dan veel mensen realiseren. Stel ik sta in een steeg en een overvaller richt een geweer op mij. Die man heeft geen macht, niet in de echte zin. Ik hoef mijn beurs en sierraden niet te geven. Als ik suicidaal ben ligt het risico bij de overvaller, hij kan mij neerschieten, dus moord plegen om vervolgens te ondekken dat ik een nep-rolex draag en een beurs met 3 euro en 45 cent. Mijn persoonlijke motto is dan ook dat je altijd een keus hebt zelfs al is het alternatief in de keuze absurd of simpelweg te abstract. Je kunt altijd uit het raam springen als je te horen krijgt dat je schoonouders langs komen om je te feliciteren met de zwangerschap waar jij nog niet vanaf wist en eigenlijk helemaal niet wilde.

Normaliter kies je voor de bittere pil als het alternatief nog erger lijkt maar het alternatief is wel een keuze. Zelf bedenk ik mij dat alles goed komt, en zo niet, dan toch. Alles is oplosbaar. Je hebt altijd een keuze. Mijn keuze is dan ook vannacht sadisme. Ik grijp naar mijn mobiel en bel om half drie in de nacht mijn collega wakker. ´Henk die bak is een verloren zaak. Ik richt hem opnieuw in of flikker hem het raam uit, jouw keuze. Ik hoor het morgenvroeg wel van je.´ Ik hoor Henk vaag nog wat zeggen over dat ik niet in de nacht moet bellen. Ach; alles komt goed, en zo niet, dan toch.

Verhaal: 2108 Innerlijke Incursie #2

Door Auredium op vrijdag 18 april 2014 12:05 - Reacties (1)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 1.704

Het vervolg op: Auredium's Hideout: Verhaal: 2108 Innerlijke Incursie #1
(spellingscheck mist nog een beetje)
----------------------------------------


Plotseling springen de smartlenzen van John tot leven. De lenzen projecteren een bericht op zijn ogen en de stem van Marcus, zijn eerste officier, wordt via implantaten bij de oren hoorbaar;

-´We hebben Eris bereikt, kapitein McAllen. De slagkruiser ‘UENV Sint Andries’ en het UEN vlaggenschip ‘Pantheon’ zijn er ook al met hun ondersteuning.’

‘Goed Marcus. Signaleer de vloot van onze aanwezigheid en verzoek tot aansluiting bij de vloot. Ik ben over tien minuten op de brug.’

-‘Jawel kapitein.’

In een enkele oogwenk valt de lens weer stil en verplaatst de focus van John zich weer naar de manschappen voor hem. Een enkel moment van laatste stilte. Het licht in de vrachtruimte is nu dichter bij daglicht. Een hard geklik verraad het aanspringen van de biopod verwarming. De cryogel zal spoedig vloeibaar zijn en weg worden gepompt door de bodem van de biopods. Vervolgens zal er warme lucht omhoog worden geblazen in de biopods om zo de soldaten snel droog te krijgen. Zodra de kabels zijn losgekoppeld zakt het glas de bodem in en kunnen de soldaten uit hun biopods stappen. Hun uniforms zijn verborgen onder de korte trap die leid van de biopod naar de vloer van de vrachtruimte. John slaat een enkele zucht; Het is gedaan met de rust.

Als John de vrachtruimte uit loopt is het inmiddels in de gangen van de UENV New York een stuk drukker geworden. Het servicepersoneel is altijd wat eerder wakker dan de soldaten. Alhoewel het meeste voedsel tegenwoordig kan en klaar is of uit replicators komt moet er nog een hoop worden gedaan om de soldaten op te vangen. Zo word de kantine nog steeds grotendeel s door mensen bediend en schoongemaakt. John weet dat er op de achtergrond een soort psychologische reden achter zit.

Als John uiteindelijk de lift bereikt geeft hij middels een voorgeleerd trucje met zijn gedachten het commando aan de lift om naar de burg toe te gaan. Halverwege de rit stopt de lift en stapt Saskia in.

‘Dokter.’ Zegt John half als een groet.

-‘Niet zo formeel, he John. We zijn nog niet omringt door de hoge mensen van het UEN.’

‘Sorry, ik ben nog niet helemaal uit mijn ochtendhumeur ben ik bang. Dit hele gedoe aan het einde van nergens helpt niet echt mee met de situatie.’

-‘Vertel mij wat. Ik ben zelf net pas wakker en heb het nu al druk. Het meeste is kleinigheid mensen die net wakker zijn en hun tenen breken tegen een willekeurig object in hun cabine. Maar ik heb ook al een monteur in de ziekenboeg liggen die de buitenplaten aan het controleren was; geraakt door ruimtepuin. Zijn de soldaten al wakker?’

‘Ze worden nu wakker.’

-‘Ik kan maar beter snel de ziekenboeg in vluchten. ‘ Zucht Saskia.

John kijkt kort van achteren naar Saskia. Ze koos er zelf voor om dokter te worden op een schip waarvan ze wist dat het vaak vol zit met soldaten. Met haar slanke uiterlijk en lange blonde haren had ze kunnen weten dat ze in de spotlights zou lopen. Al helemaal nu het gros van de soldaten uit een reageerbuis komt in plaats van normaal wordt geboren.

-‘Wat doen we eigenlijk hier. De UEN zegt dat het een grootscheepse oefening is in de diepruimte. Maar er zijn slecht heel weinig bemande schepen zo diep de ruimte in gegaan. Ik vraag mij af of de UEN wel alles aan het vertellen is.’

John reageert er niet op. Er zit waarschijnlijk meer achter de EUN zijn motivatie om deze oefening te houden. Het roept wilde speculaties op maar echt erover nadenken is zinloos. De politieke bobo’s van de UEN top zitten net voor de belangrijke zonnestelsel verkiezingen; ze zullen allerhande rare bokkensprongen maken om te worden verkozen. Dit zou net zo goed een verkiezingsstunt kunnen zijn van een aanstormend politicus met militaire connecties.

Een paar verdiepingen later stapt Saskia uit. De lift zoemt zacht verder en opent zichzelf op de brug. De brug is gebouwd in een ovaal waarvan het middenstuk is verdiept. De buitenste ring loopt deels schuin af om op het niveau te komen van de binnenste ring. In feite is de hele ruimte een enkel groot smartdisplay dat valt in te richten door simpelweg je neuro implantaat te laten bepalen waar wat moet komen te staan.

Op het moment staat de brug in gericht in zijn ‘astronomische stand’. Dat betekend dat de hele brug van boven tot onder valt eigenlijk alleen maar de ruimte te zien. Er valt niet echt te zien dat er een wand is van een ruimteschip. De enige indicatie is een zachtblauwe schijn die de loopwegen aangeeft en een zacht rode schijn van de muren. In de lucht bij de buitenwand en in het verlaagde gedeelte hangen een hoop doorschijnende projecties. Als deze ruimte zonder spanning zou komen te staan zou het de saaiste ruimte ooit zijn; alleen maar grijze muren en vloeren. De stoelen zouden zelfs zijn weggevouwen in de vloer en nergens zouden knoppen of panelen zijn omdat alles wordt aangestuurd door neuro implantaten.

De astronomische stand van de brug is gekozen vanwege de vele astroÔden die het gebied rijk is. Frontaal in beeld is Eris. Eigenlijk valt er niet veel te zien. De protoplaneet vangt geen licht op en alleen het ontbreken van sterren geeft aan dat er een enorm kolossaal object ‘ergens daarbuiten’ zweeft. Zonder sensoren zou het een uitdaging zijn om de protoplaneet echt goed ‘in beeld’ te krijgen. Wat wel goed valt te zien is de UEN vloot die zich al heeft verzameld. De Pantheon is direct te herkennen; Het is een enorm schip. De buitenkant is grotendeels grijs met enkele rode strepen en vlakken. De naam ‘UEN Pantheon’ staat groot in zwarte letters op de zijkant van het schip door spotlight uitgelicht. Het is een langwerpig schip de boven en onderzijde zijn halfrond en op twee derde van de romp zit de grote commando toren voorzien van een enorme hoeveelheid antennes voor de communicatie. Vlakbij de Pantheon ligt de veel kleine Sint Andries welke meer lijkt op een taps toelopende rechthoek voorzien van het nodige geschut. Rondom de twee schepen liggen zeker twee dozijn supportschepen voor bevoorrading, sensors, verkenning en allerhande diensten die nodig zijn voor de schepen probleemloos te laten rondvliegen voor langere tijd in de diepruimte.

Kijkend naar de twee schepen helemaal voorin de brug is Marcus. Hij draait zich vlotjes om;

-‘Kapitein op de brug!’

Marcus zijn gezicht met kaalgeschoren kop en stoppelbaard word enigszins verlicht door de blauwe loopvloer waardoor zijn gestalte een wat koud voorkomen heeft.

‘Zijn er nog meer schepen in de buurt, eerste stuurman?’

-‘Het vliegdekschip UEN Tokyo zal binnen het uur arriveren met haar vloot. De twee kruisers Mars en de London zullen naar verwachting binnen vier uur arriveren kapitein.’

‘Goed. Laten we eens kijken wat voor poppenkast de UEN voor ons heeft opgetrommeld.’

Op het gezicht van Marcus verschijnt een grijns voordat hij zich weer tot het scherm richt. Op het moment dat John naar het lagere gedeelte van de brug loopt hoort hij een zachte toon van zijn oor implantaat welke aangeeft dat er een bericht van buiten komt. Het bericht is van Admiraal Kenneth op de Pantheon. Met een paar commando’ s naar het neuro implantaat laat John een projectie voor zich verschijnen met daarop een videoverbinding met de admiraal.

-‘Kapitein McAllen, fijn je te zien. Hoe was de vlucht?’

‘Admiraal Kenneth. De vlucht ging vlekkeloos maar zo’n lang stuk hakt er diep in met diepslaap.’

Admiraal Kenneth schiet even in de lach. –‘Ja vertel mij er wat van. We moeten het allemaal doorstaan, ook ik. Luister over vijf uur wil ik je graag zien op de Pantheon, samen met de rest van de kapiteins ben je uitgenodigd voor een etentje. Dan kunnen wij de boel even bespreken in een wat rustigere sfeer.’

‘In orde admiraal, ik zal er zijn.’

-‘Goed. Ik zie je dan kapitein. Admiraal Kenneth uit.’

De menselijke zwerm

Door Auredium op dinsdag 15 april 2014 14:30 - Reacties (4)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 3.133

Welkom bij deze enigszins filosofisch getinte blog. Als wij kijken naar het technologische nieuws van de laatste paar jaren is dit zeker niet uit te lucht gegrepen. Technologische gadgets zoals de smartphone en het tablet zijn alweer oud nieuws en sinds lange tijd ingeburgerd. Overal schiet het draadloze internet uit de grond en nergens meer zo dan in Nederland. Als ik met mijn telefoon rondzwaai op een willekeurige plek is de kans vrij groot dat ik draadloos internet kan hebben legaal, gratis en zonder 3G of 4G verbinding te hoeven te maken.

De huidige grens is inmiddels alweer een stuk verschoven. 3D-printers hebben inmiddels alweer de eerste schedelprothese opgeleverd. Het WK zal worden afgetrapt door iemand die (deels) verlamt is door middel van nieuwe technieken. Google Glass en andere gadgets brengen augmented reality erg dicht naar ons toe. Veel technologieŽn van het sci-fi genre worden momenteel ontwikkeld of liggen om de hoek. Eten wordt inmiddels in sommige zaken al geprint.

We staan dus voor een nieuw tijdperk. Het is zeer waarschijnlijk dat binnen de komende twintig a dertig jaar de eerste technologische gadget uit gaat komen die commercieel succesvol is en als implantaat kan worden gerekend. Bewust en onbewust bewegen wij ons als samenleving naar een nieuw tijdperk waarbij de mensheid niet louter meer bestaat uit vlees en bloed. Visies zoals de Borg van het bekende Star Trek zijn nu nog ver weg maar ze roepen wel vragen op. Vragen waarmee veel mensen in het verleden al hebben geworsteld. Want wat is een mens en wat hoe wordt de samenleving? Bekende werken van mensen zoals Isaac Asimov en een reeks andere grootheden hebben geworsteld met deze vragen. Toen was het nog toekomstmuziek maar nu staan wij aan de drempel van deze toekomst. Wij moeten niet verwachten dat deze drempel een plotseling iets is. Het is niet iets waarbij wij op een goede ochtend wakker worden en het er is. Het is een proces wat heel snel gaat maar toch geleidelijk een proces wat in is gezet na de tweede wereldoorlog en steeds meer momentum genereerd. We staan nu hier als mens en over dertig jaar zijn er bionische mensen niet uit medische of trans-humanistische motieven maar puur omdat technologie en commercie het mogelijk maakt. Dus niet de nu al bestaande bionische mensen die nu al de mens van morgen willen zijn of omdat ze geen keuze hebben omdat ze een arm verloren in een fabrieksongeluk of een been in de oorlog.

De vraag is wat dit doet naar de samenleving natuurlijk. Nu nog sturen wij whatsapps; wij pakken een smartphone of tablet vast en typen een bericht. Voor het bericht te lezen pakken wij diezelfde handheld en moeten in sommige gevallen nog wat swipen om het bericht te kunnen lezen. Maar in de nabije toekomst hebben wij wearables, google glass achtige apparaten, lenzen of implantaatogen die via interne implantaten met onze hersenen worden aangestuurd. Deze technologie is er nu al in de laboratoriums maar over dertig jaar is deze technologie er op straat als commerciŽle variant. Dan lopen er tienduizenden, honderdduizenden of misschien wel miljoenen mensen rond met het vermogen om berichten te dicteren met hun gedachten, deze te verzenden met wat simpele oogreflexen en vergelijkbare berichten te lezen. Sterker nog, voor deze eeuw af is kunnen wij vi high-speed draadloos internet wereldwijd praten met andere mensen zonder dat wij onze lippen bewegen puur op implantaatbasis. Hele conferenties worden gevoerd terwijl jij als Piet Piraat in je eigen keuken de groente zit uit te printen met je 3D replicator.

Dit betekend ook dat onze samenleving veel dichter tot elkaar groeit. Onherroepelijk zullen mensen gaan proberen om hun eigen gedachtes te clusteren. Sommigen zullen dit weigeren uit angst of uit privacy maar anderen zullen het juist wel willen. Sommige zullen gemotiveerd zijn uit het experimentele en andere zullen emotioneel gemotiveerd zijn door liefde bijvoorbeeld.

Denkend aan een dergelijke toekomst werp ik ons nu terug naar de kille realiteit. Wij hebben namelijk een probleem als samenleving, een opgave voor de toekomst; nu al of wellicht nu pas. Dat is ook wat wij momenteel zien. Verschillende digitale ‘supermachten’ vechten om ‘cyberspace’ maar veelal om de manier van omgaan met privacy. De wetten van de privacy zijn erg schetsachtig wat betreft cyberspace omdat ze zijn opgesteld voordat internet echt bestond. De uitdagingen zijn hierbij erg groot. Zo is inmiddels wel duidelijk dat geheime diensten niet zomaar ongebreideld te pas en te onpas spionage moet doorvoeren. Begrijp mij niet fout; Ik vind wel degelijk dat een geheime dienst toegang moet kunnen krijgen tot een systeem als er wat aan de hand is maar het moet geen sleepnet methode zijn. Als hun informanten in de wereld zeggen dat er een dreiging is vanuit een bepaalde hoek of als iemand online wijst op dreigingen geuit vanuit een bepaald gebruikersaccount op een bepaalde website dan moeten geheime diensten toegang kunnen krijgen tot die gegevens. Maar preventief alles opvangen is dan weer fout. Hetzelfde probleem is ook met commerciŽle diensten welke alles bijhouden zoals Google en Facebook. Ook de opvoeding van mensen laat te wensen achter. Ik vind dat ik zelf al veel te veel info over mijzelf online zet maar beperk het toch nog maar sommige mensen zetten echt alles online en behandelen Facebook bijvoorbeeld bijna als hun persoonlijke dagboek…maar dan dat het niet zo persoonlijk is.

Deze bovengenoemde problemen kan ik eeuwig over doorgaan, dat doe ik echter niet. Het is een hoofdpijn dossier wat behandeld moet worden en goed. De EU is er mee bezig, het gaat langzaam maar het gaat. Het is een belangrijk vraagpunt want in de zeer nabije toekomst zijn wij zelf geÔntegreerd met het netwerk zonder er afstand van te kunnen doen. Wij, de mens, worden dan het internet. Het netwerk dat de menselijke samenleving heet zal letterlijk versmelten met het informatienetwerk. Het zullen niet twee netwerken zijn die wat losbandig verbonden zijn door interfaces zoals touchscreens maar het zal letterlijk aan elkaar hangen via onze eigen hersenen. In dat licht is het van het uiterste belang dat wij niet alleen de politiek laten bepalen hoe deze privacy regels voor deze nieuwe tijd uitzien maar ook als samenleving discussiŽren actief en ook conflicterend. Want conflicten leggen problemen bloot en leiden tot betere, elegantere oplossingen.

Het is nodig want de nieuwe wereld komt er en is er. Wie tegenwoordig solliciteert op een baan zal in veel gevallen vreemd worden aangekeken als ze geen mobiele telefoon hebben of e-mail. In onze sector doet men zelfs een wenkbrauw optillen als er geen smartphone en tablet is plug de nodige online bezigheden zoals Linkedin profiel. In de toekomst over twintig a dertig jaar zal men in onze sector wellicht een voorkeur krijgen bij een baan als je met een neuro-synaptische interface je wearables kunt aansturen. Niet mogelijk, maar zeer waarschijnlijk.

Als wij dan met onze slimme auto’s in de toekomst over de verlichte snelwegen rijden is het wel zo fijn om te weten dat de privacy van onze hersenen goed is geregeld.

Utopie enzo

Door Auredium op maandag 24 februari 2014 10:00 - Reacties (2)
Categorie: De digitale Samenleving, Views: 2.562

Wie gisteravond naar Nederland 2 keek had de kans om 'de noodzaak van een utopie' te bekijken. Toen ik de show zag was ik het wel in grote lijnen eens met de spreker Rutger Bregman maar ik vond het jammer dat hij eigenlijk toch redelijk aan het oppervlakte bleef van het onderwerp
Het dialoog kwam er op neer dat wij tegenwoordig al veel hebben bereikt maar niet het gevoel hebben dat wij leven in een utopie. Deze wereld werd vergeleken met de utopische visie van de middeleeuwen en vervolgens werd aangetoond hoe de paradox van afhankelijk zijn van anderen om je vrij te voelen bestaat tegenwoordig.

Het grappige van een utopie is dat het onbereikbaar is. Het is een perfecte samenleving. De Ideale Staat van Plato handeld ook over het principe utopie en Plato zijn visie op wat een utopie is. Toch missen we die algehele alles omvattende betekenis van wat een utopie is. We zeggen dat utopie de perfecte samenleving en wereld is en we krijgen vervolgens allerhande beelden voorgeschoteld wat 'perfect' nou eigenlijk inhoud. De waarheid is echter dat utopie in onhaalbaar principe is gebaseerd op de algehele onderliggende gedachte van wat ideaal is volgens de mening van de samenleving en het individu.

De grap van een utopie is dat wij als samenleving denken te weten wat perfect is maar in werkelijkheid hebben wij geen faluw idee. Het is daarom ook zo dat het begrip van een utopie veranderd als wij ons beeld van utopie dichter weten te benaderen. Vanaf een afstand lijkt ons beeld van een perfecte samenleving goed, maar als wij dit beeld benaderen komen wij er achter dat ons beeld van perfect incompleet was; Dat er mankementen in zijn. Dingen ontbreken en er zijn conscessies nodig om bepaalde stukken van ons beeld van perfectie te bereiken.

Utopie is dan ook genomen vanuit een algemene perceptie vanuit een specifieke hoek. Als je utopie benaderd veranderd die hoek en zie je hoek onvolmaakt de mate van perfectie eigenlijk is.
Een andere relevante vraag is eigenlijk of wij heden ten dage een goed beeld van utopie hebben. Hadden ze eigenlijk wel als samenleving een goed beeld van utopie in het verleden? In 'de noodzaak van een utopie' werd een schilderij gepakt van een oude meester uit de middeleeuwen; Maar dit schilderij is niet representatief voor een samenleving maar slechts voor een individu.

Een samenleving is veel stomper en veel minder gericht op iets. Een samenleving is een log orgaan waarbij individualiteit is afgestompt om de grote massa stuurbaar te houden. Deel uitmaken van een samenleving betekend consessies doen om de doelen van die samenleving na te streven. Individuele gaven worden aangewend en gespecialiseerd om de samenleving zijn doelen te realiseren maar mogen niet afwijken of uit de band springen omdat dit in de meeste gevallen niet ten goede komt van een samenleving.

Als 1 mens zich helemaal geeft voor iets wat hij zelf wilt dan geeft hij zich 100%. Als een groep zich helemaal geeft dan is het rendement van die groep misschien 92%. De groep kan daarmee veel meer maken dan die ene persoon die zich helemaal geeft maar verliest toch aan creatief vermogen om te maken simpelweg omdat groepen van mensen neit perfect samenwerken. Een ideale groep werkt samen door het gebruik van ieders unieke talenten goed aan te wenden, in elkaar te vlechten tot een enkel geheel. Een groep waarin eigen gedachten vrij zijn maar gericht op de doelen van de groep. Slechte groepen zijn groepen die een regelstructuur handheven die op een creatiefloze manier een doel proberen te behalen. Zelfs als een slechte groep zijn doel behaald zal het nooit meer kunnen behalen en zal het behalen van zijn doel zelfs de ondergang betekenen van de groep daar deze zich niet kan aanpassen.

De samenleving is in die zin iets totaal anders; het is een groep zo groot dat doelen obscuur zijn geworden en dat regelgeving zo nodig is dat uitspattingen simpelweg ongewenst zijn en alleen in een persoonlijke sfeer kunnen plaats vinden. De samenleving is de noodzaak om basis doelen te behalen zoals iedereen voorzien van water, gas en elektriciteit of het hebben van brood in de schappen van een winkel. Naar mate je verder terug gaat in deze groep kom je steeds meer kleine groepen tegen die deel uitmaken van de samenleving zoals vrachtwagen chauffeurs die goederen transporteren, bakkers die het brood bakken en uiteindelijk kom je bij engineurs die nieuwe apparaten ontwikkelen voor brood te bakken.

Hoe minder groot een groep is hoe effectiever vaak de werking van die groep is. Er is meer speling en vrijheid in veel gevallen en ze kan zich sneller aanpassen maarze is gelijktijdig veel gevoeliger voor concurerende groepen. De samenleving zijn vorm en richting veranderd heel langzaam door de interne cuncurrentie van deze groepen. Deze zeer geleidelijke verandering van de samenleving bepaald uiteindelijk hoe dicht wij ons beeld van utopie benaderen en hoe veel ons beeld gelijktijdig gaat afwijken door het veranderen van ons standpunt ten opzichte van utopie. We streven echter als samenleving niet bewust naar utopie want dat kan een samenleving niet. Er zitten wellicht individueen die vinden dat de samenleving naar hun persoonlijke beeld van utopie gaat en die vermoeden dat ze invloed hebben maar ook deze mensen zullen uiteindelijk geconfronteerd worden met het onvermijdelijke veranderen van perspectief.

Als wij hier kijken naar onze huidige technologische vooruitgang zal niemand hier zeggen dat onze technologische snufjes ons dichter bij het utopie zal brengen. Een Oculus Rift is leuk en zal helpen in de toekomst met zaken maar het is slechts een radertje waarvan wij niet weten wat het doet aandrijven. Misschien is dat onbekende juist wel leuker dan een utopie. Als je een spel immers hebt uitgespeeld is vaak de lol er ook vanaf. Het niet kunnen bereiken van een utopie is in dat licht de veroorzaker van hoge replay value in het bestaan van de mensheid.

Het is de schuld van Oostenrijk-Hongarije!

Door Auredium op donderdag 07 november 2013 13:05 - Reacties (9)
Categorie: Auredium in het wild, Views: 3.848

Geschiedenis is grappig. Ik vond geschiedenis altijd al grappig en als acht jarige wilde ik niets liever dan archeoloog worden. Terug kijken naar die tijd en wat ik nu ben kan ik alleen maar zeggen dat het anders is gelopen maar ik desondanks niets te klagen heb. Sterker nog; misschien pak ik geschiedenis en archeologie wel op als extra hobby.

Wij leven in een tijd waarin de schaduw van het verleden over ons ligt. Het is 1914 en Oostenrijk-Hongarije wilt zijn wat ieder rijk wil; meer Oostenrijk-Hongarije. De kans voor uitbreiding ligt in het verschiet want een Servische groepering genaamd de zwarte hand vermoord aartshertog Franz Ferdinant. Gedreven door gretig welwillendheid en zonder blikken en blozen verklaard Oostenrijk-Hongarije de oorlog. Rusland heeft verklaard dat de Balkan onder hun bescherming staat en de Tsaar komt op voor zijn woorden met daden. Duitsland; bondgenoot van Oostenrijk-Hongarije kan de roep om hulp niet weigeren en raakt betrokken in de oorlog. Frankrijk en England worden bang dat de twee centraal gelegen Europese machtsreuzen te veel macht krijgen. Wereldoorlog I is een feit.

Ergens tijdens deze wereldoorlog stuurt Duitsland de Bolsjewiek Lenin terug naar Rusland in de hoop de Tsaar zijn machtsbasis te destabiliseren. Deze buitengewoon schrandere daad met de codenaam ‘what could possibly go wrong?’ verloopt succesvol. De Tsaar ontmoet zijn maker en er volgt een revolutie. Rusland trekt zijn troepen terug en het Communisme is een feit. Het bleek voor niets want de Amerikanen komen met troepen en later tanks. De twee centrale Europese machten worden verslagen. Oostenrijk-Hongarije wordt versplintert en zal nooit meer de macht worden wat het was. Duitsland krijgt een democratische poppenkast regering en zware sancties.

De wereld staat onder druk van de enorme schade en kosten van de oorlog. Duitsland; voorzien van een zwakke corrupte overheid en gevuld met veteranen van de eerste wereldoorlog bevecht op zijn straten politiek uit met geweld. Wij kunnen het ons nauwelijks voorstellen dat een politieke partij bijna standaard een knokploeg heeft maar voor Duitsland is dit de realiteit in twintiger en dertiger jaren van de vorige eeuw. Als de Verenigde Staten er vervolgens een potje van heeft gemaakt economisch (hear! hear!) rijzen de problemen de pan uit. Hitler; zelf een veteraan van de eerste wereldoorlog, grijpt de macht en niet veel later is de tweede wereldoorlog een feit.

Ironie wil dat de oorlogsmachine van Duitsland vast loopt in de grote, koude vlaktes van Rusland; Communistisch Rusland veroorzaakt door Duitsland in de eerste wereldoorlog. Toeval wil dat ook hier de winter het einde signaleert voor de binnen vallende troepen net zoals het in 1814 deed voor de Franse keizer Napoleon die geheel toevallig Rusland binnen viel 100 jaar voordat de eerste wereldoorlog startte mede door Rusland. Toeval en aaneenschakeling heerst overal zo het lijkt.

Als het stof op trekt aan het eind van de tweede wereldoorlog zijn er twee wereldmachten; de Verenigde Staten en de USSR. De verenigde staten hebben de atoombom. De USSR heeft op dat moment al een voorsprong in de ontwikkeling van de ICBM ofwel de Intercontinentale Ballistische raket.

Wat er volgt is een vreemde gewaarwording. De koude oorlog maakt mensen ‘blind’ zo weet ik van mijn ouders dat er vrijwel geen informatie wordt verteld op scholen en dergelijke over ‘de andere zijde’ buiten wat propaganda verteld. Dit heeft nu nog gevolgen. Want wij, de bevolking is onbewust de propaganda gaan geloven. Toen de USSR viel geloofde de bevolking van ‘het westen’ met de groeiende economie daadwerkelijk dat het westen stond voor vrijheid van meningsuiting, gelijkheid en voorspoed. Maar wij stonden niet voor vrijheid, wij propagandeerden het alleen maar. Wie kijkt naar de staatgrepen die wij hebben veroorzaakt tijdens de koude oorlog begrijpt dat velen daarvan helemaal niet voor het goed van de bevolking daar waren; de propaganda zei dat en wij gingen het geloven. Wij waren naÔef en zijn dit soms nog steeds. Mijn generatie groeide op met het idee, de illusie dat de wereld vrij zou zijn.

Iedere generatie jongeren is ideologisch dit zit in jongeren en is een goede eigenschap. De douche die werkelijkheid heet is in dat oogpunt voor jongeren altijd extra hard op dat punt. Na de internet bubbel, 9/11, 2008 en Snowden is iedere illusie weg. Het gordijn is opgetrokken en de wereld is veranderd in een misdaadfilm a la noire.

Deze achtbaanrit wordt nog veel erger en harder. De VS kan zijn financial cliff niet blijven uitstellen. De truc wat de VS toepast is niet veel anders dan de truc van ItaliŽ met zijn Lires. Geld bijdrukken en zo je schulden opkopen. Het verschil zit hem daarin dat er vraag is naar Dollars maar deze vraag neemt af. Zolang de VS Dollars kan ‘weggeven’ naar het buitenland werkt ‘de truc’ zonder inflatie op grote schaal te krijgen. Maar werkt deze truc niet meer dan stort de economie van de VS in. Het is dan nacht in AziŽ, de beurs ligt er stil. Tegen de tijd dat China wakker wordt blijkt hun vermogen in Dollars wellicht plotseling nog maar ¼ van zijn waarde te hebben. Aangezien China nogal wat Dollars heeft opgekocht om de VS zijn economie te helpen is dat een fikse klap. Een klap die door gaat naar directe economieŽn zoals Japan maar ook naar Europa. Denk bijvoorbeeld aan bedrijven in Europa over gekocht door China. Denk aan bedrijven die verkopen aan de VS die plotseling minder verkopen.

Deze prominent penetrante pizzapunt des perileuze partituur is de waarschijnlijke toekomst van de symfonie die wij erkennen als ons bestaan. Op het moment dat wij dan aankomen in deze zeer odieuze fase van de menselijke samenleving kunnen wij met recht terug kijken en al tezamen roepen; Het is de schuld van Oostenrijk-Hongarije!